Aloisiæ Sigeæ Toletanæ Satyra Sotadica de arcanis Amoris et Veneris

Produced by Laurent Vogel, Enrico Segre, and the Online Distributed Proofreading Team at http://www.pgdp.net.

Aloisiae Sigeae

Satyra Sotadica

_Hujus editionis_

_exemplaria centum impressa sunt_

_in charta Hollandica_

ALOISIAE SIGEAE TOLETANAE SATYRA SOTADICA _De arcanis Amoris et Veneris_ _Aloisia_ Hispanice scripsit Latinitate donavit Joannes _Meursius_.

Re vera auctore NICOLAO CHORIER

PARISIIS _Cura et studio_ ISIDORI LISEUX, _editoris_ Rue Bonaparte, no 25 _Venit apud_ THEOPHILUM BELIN, BIBLIOPOLAM Quai Voltaire, no 29 1885

Notice

Sur

Nicolas Chorier

L'auteur de l'_Aloisia_, Nicolas Chorier, ne a Vienne (Dauphine) en 1612, recu docteur en droit en 1639, exercait la profession d'avocat a la Cour des Aides de sa ville natale. D'un esprit cultive, ami passionne des lettres, Latiniste de premier ordre, il ne consacrait aux affaires du barreau qu'une assez faible partie de son temps. Au sortir de l'Academie des Jesuites et pendant le cours de ses etudes de droit, il s'etait deja essaye dans les genres les plus divers, tant en Francais qu'en Latin: sylves, elegies, odes, epopees, tragedies, tragi-comedies. La composition de l'_Aloisia_, le premier jet du moins, car il dut retoucher souvent cette oeuvre capitale, remonte tres probablement a cette epoque. "J'ecrivais alors," nous dit-il dans ses _Memoires_[1], c'est-a-dire avant d'etre avocat, "des Epitres, des Discours, la Vie de Pierre de Villars, eveque de Vienne, une dissertation politique sur l'Alliance de la France avec l'Empire Ottoman; l'_Eucharisticon_, l'_Alithium_, et deux Satires, l'une Menippee, l'autre Sotadique."

[1] V. la _Curiosite litteraire et bibliographique_, IIIe et IVe Series (Paris, Liseux, 1880-83).

En 1640, il publia sous le titre de _Doremation_ son premier livre, un Eloge de quatre archeveques de Vienne, de la maison de Villars, bientot suivi d'un traite moral: _Sentiments de l'honnete homme_ (1641), du _Magistratus causarumque patroni veri ac perfecti icon absolutissima_ (_Type absolu du magistrat et du veritable et parfait avocat_), qui etait un portrait idealise de Pierre de Boissat, bailli de Vienne (1646), et de la _Philosophie de l'honnete homme_, autre traite moral, dedie au chancelier Seguier (1647). Chorier meditait des lors sa grande _Histoire du Dauphine_ et il en rassemblait de toutes parts les materiaux; il la fit preceder d'un ouvrage plein d'erudition: les _Recherches du sieur Chorier sur les Antiquites de la ville de Vienne, metropole des Allobroges_ (1658), qui accrut sa reputation de savant. Il etait entoure de la consideration generale, ses travaux l'avaient mis en relation avec presque tous les lettres de l'epoque, son cabinet d'avocat lui rapportait des emoluments considerables, lorsque la suppression de la Cour des Aides de Vienne vint menacer sa fortune. Reduit aux maigres affaires d'un bailliage, il n'aurait pu gagner sa vie; il resolut donc de se transporter a Grenoble avec toute sa famille, et de s'y creer une nouvelle patrie. C'est a cette epoque meme (1659-1660) qu'il fit imprimer, a quelques exemplaires seulement, pour ses amis, la premiere edition de l'_Aloisia_. Le livre fut imprime a Lyon[2].

[2] Sur cette edition originale, ignoree de Brunet et que les auteurs du _Supplement_ au _Manuel du Libraire_ ont mentionnee sans en reconnaitre l'importance, voir une Notice dans la IIe Serie de la _Curiosite litteraire et bibliographique_.

A Grenoble, Chorier ne tarda pas a conquerir une situation tout au moins equivalente a celle qu'il venait de quitter. Son _Histoire generale du Dauphine_, dont il publia le premier volume en 1661, fut si bien accueillie, que les Etats, reunis cette annee meme, lui voterent un don de cinq cents louis, somme qu'il ne recut pas, a la verite, le Parlement ayant refuse de l'ordonnancer, mais qui n'en temoigne pas moins de la bonne volonte de ses concitoyens a son egard. En 1666, Du Gue de Bagnols fut nomme intendant de Lyon; c'etait un haut et puissant personnage. Beau-frere du chancelier Le Tellier[3], oncle de Louvois, pere de Mme de Coulanges, l'aimable correspondante de Mme de Sevigne et l'amie de Mme de Maintenon, Du Gue avait de grands appuis a la Cour; il devint l'ami et le protecteur de Chorier dans des circonstances fort honorables pour le jurisconsulte Dauphinois. L'intendant de Lyon avait ordre de poursuivre dans sa Generalite, composee des quatre provinces de Lyonnais, Beaujolais, Forez et Dauphine, la grande enquete commencee par toute la France, des 1661, sur les usurpations de titres de noblesse; il choisit Chorier pour remplir l'office de Procureur du Roi pres de la commission qu'il presidait. En cette qualite, Chorier etait charge de faire les informations, d'examiner les dossiers et de requerir; un grand nombre de nobles durent comparaitre. L'enquete ne se termina qu'en 1670, apres que les assises se furent tenues successivement a Grenoble, a Vienne et a Lyon. Cette recherche des usurpations de titres nobiliaires etait delicate; bien des amours-propres se trouvaient froisses par cette sorte d'inquisition royale; on cherchait a y echapper par tous les moyens, dont le plus simple etait de corrompre les juges. Guy-Allard, secretaire de la commission, et quelques autres agents inferieurs, en furent ignominieusement chasses pour s'etre laisse seduire et avoir prete la main a la falsification de certains dossiers. Chorier suivit partout le commissaire et deploya pres de lui un zele et une integrite que Du Gue de Bagnols se plut a reconnaitre: telle fut l'origine de leur etroite intimite, de la protection constante accordee par l'intendant de Lyon a l'homme qui l'avait le mieux seconde dans ces longues et difficiles investigations.

[3] Le Tellier et Du Gue de Bagnols avaient epouse les deux soeurs.

Chorier n'en poursuivait pas moins la composition des ouvrages qu'il avait entrepris; en 1669 il fit imprimer l'_Histoire de la maison de Sassenage_; en 1671, l'_Etat politique du Dauphine_; en 1672, la seconde partie de l'_Histoire generale du Dauphine_; en 1680, la _Vie de Boissat_ (en Latin), qu'il dedia a Du Gue de Bagnols. C'etait au meme personnage, mais sans le nommer expressement, qu'il avait dedie deux ans auparavant (1678) une seconde edition, plus complete, de l'_Aloisia_. La premiere, celle de Lyon, 1660, ne contenait que six dialogues: _Velitatio_, _Tribadicon_, _Fabrica_, _Duellum_, _Libidines_, _Veneres_; il en ajouta un septieme, intitule _Fescennini_, qui affecte de n'etre qu'une suite de fragments, soit que l'auteur l'ait ainsi voulu, soit que l'imprimeur n'ait eu en sa possession qu'un manuscrit plein de lacunes. Chorier n'en a pas moins mis sa marque a cette edition, tant par sa longue epitre: _Summo viro Aloisia ex Elysiis hortis_, ou il parle beaucoup de lui-meme et de son protecteur Du Gue, que par l'adjonction de deux pieces de vers Latins dont il a toujours avoue la paternite[4]. Par une bizarrerie qu'on ne s'explique pas bien au premier abord, la scene qui, dans les six premiers dialogues, est placee a Rome, se trouve, dans le septieme, transportee en Espagne, et les interlocutrices, Tullia et Octavia, tout en restant les memes, sont devenues Espagnoles, d'Italiennes qu'elles etaient. Ce changement est une consequence de l'attribution que Chorier avait fait de l'ouvrage a Luisa Sigea, de Tolede (_Aloisia Hispanice scripsit, Latinitate donavit Joannes Meursius_), attribution a laquelle il ne songeait sans doute aucunement en composant cette satire Sotadique, et que plus tard il entreprit de justifier.

[4] Sur l'enigmatique Epitre: _Summo viro_ et les pieces de vers Latins: _De laudibus Aloisiae_ et _Tuberonis Genethliacon_, dont la derniere renferme de curieuses allusions a un episode de la vie de Chorier, voir dans la IIIe Serie de la _Curiosite litteraire_ l'article intitule: _Eclaircissements sur le "Satyre Sotadique de Nicolas Chorier, connue sous le noms d'Aloysia, de Meursius."_

Chorier mourut en 1692; il laissait manuscrits une grande quantite d'ouvrages, parmi lesquels on a imprime depuis son _Nobiliaire du Dauphine_ (1697, 4 vol. in-4o); ses _Memoires_, en Latin (_Nicolai Chorerii, Viennensis jurisconsulti, Adversariorum de Vita et rebus suis libri III_) dont le texte a paru dans le _Bulletin de la Societe de statistique du departement de l'Isere_ (1844); sa _Vie d'Artus Prunier de Saint-Andre_ (Paris, Alph. Picard, 1880, in-8o).

En reimprimant l'_Aloisia_, on s'est propose de donner de ce chef-d'oeuvre le texte le plus soigne qui ait paru jusqu'ici. La premiere edition faite par Chorier en 1660 est elle-meme tres fautive: encore les editeurs du _XVIII_e siecle ne l'ont-ils pas connue, et n'ont-ils pas pu profiter de l'_Errata_ ou Chorier avait corrige bon nombre de fautes d'impression. Ils ont altere beaucoup d'endroits, qu'ils comprenaient mal, et au Latin de Chorier substitue le leur; une ponctuation defectueuse, le manque de guillemets, etc., rendent, de plus, ces diverses editions d'une lecture assez malaisee. Les amateurs seront heureux d'avoir enfin de ce livre de chevet un texte correct, clarifie, et d'une belle execution typographique. Ils y trouveront l'oeuvre tout entiere, telle que l'auteur l'a donnee lui-meme, c'est-a-dire les six dialogues de l'edition originale, completes par le septieme de l'edition de 1678, et les trois pieces qui l'accompagnaient: l'epitre _Summo viro_ et les deux petits poemes Latins, _De Laudibus Aloisiae_ et _Tuberonis Genethliacon_. Quant aux autres morceaux de prose ou de vers, inseres generalement a la suite de l'_Aloisia_ dans les editions modernes: le _Fututor effoetus_, la _Formica_ de Giovanni della Casa, les _Diversorum veterum Poetarum in Priapum lusus_, les Lettres d'Antoine a Soranus et de Soranus a Antoine sur les dereglements de Cleopatre, le Discours d'Heliogabale aux courtisanes Romaines, les fragments de Seneque, de Procope et d'Arnobe, ils sont entierement etrangers a Chorier et nous n'avions pas a en tenir compte[5].

[5] De tres mediocres imitations Francaises de l'_Aloisia_ ont ete faites sous divers titres des la fin du _XVII_e siecle, et frequemment reimprimees depuis; il n'en existe qu'une seule bonne traduction: _les Dialogues de Luisa Sigea, ou Satire Sotadique de Nicolas Chorier_ (Paris, Liseux, 1881, edition mixte, 4 vol. petit in-18), et _les Dialogues de Luisa Sigea sur les arcanes de l'Amour et de Venus_ (texte Latin et traduction complete, Paris, Liseux, 1882, 4 vol. in-8o, imprimes a cent exemplaires).

Paris, Mars 1885.

Aloisiae Sigeae

Toletanae

Satyra Sotadica

De

Arcanis Amoris Et Veneris

_Aloisia_ _Hispanice scripsit_

_Latinitate donavit_ _Ioannes_

_Mevrsivs_

V. C.

Monitum Lectori

------------

Vivebat ante annos centum et triginta Aloisia Sigea, Hispana, Toleti nata. Ingenio, eruditione, forma praestitit, et omnibus virtutum dotibus quae laudari solent plurimum et ingenuas maxime decent, excelluit. Sed non in abjecta et stupida animi demissione, non in sordida rei familiaris cura, non in vili nugarum studio virtutem sibi positam habebat: liberalibus navare operam disciplinis, scriptis aeternam sibi parere famam, ad summam sapientiam niti, non ad summas contendere opes, id demum optimum putabat et praedicabat; quod tamen pleraeque foeminae omnes per ignaviam negligunt, homines multi per socordiam stultam et furentem contemnunt. Quamobrem veri amans, libere malas insectabatur; quae sentiret, ultro faciebat palam, et velut quandam morum e curuli sella Censuram exercebat, quam suspicerent omnes, et cujus ob os ora obverterent sua. Se imprimis nobilium mulierum flagitiosis foedisque voluptatibus infensam ostendebat, et quo, injecto saltem pudore, ad meliorem revocaret frugem nihil non agebat. Pati non poterat, ut dicebat, specie praelucentes, nobilitate commendabiles, brevis gaudii aut spe aut gustu velut emotas mente, in ludibria ipsas se vertere. Addebat, ut Virtuti honestum et gloriosum est nudam sisti ob oculos mortalium, sic Vitiis esse ignominiosum. Quae meretricie viverent, ideo voluit e fornicibus suis in quibus latebant in scenam humanae vitae nudas educere, quae essent documento impune non peccari, mulieres quasdam superbi nominis et oris, et alto cretas sanguine. Nam quas Tulliam, Octaviam, Semproniam, Victoriam vocat, eae fuerunt Ducum, Marchionum, Comitum aut uxores aut natae. Nihil de his enarrat quod vere factum non sit, et ut erat a mendacio et ab omni dissimulationis specie alienissima, liberiori omnia sermone executa est, qui solus conveniebat. Satyram Sotadicam inscripsit opus, quod Colloquiis septem complexa est, ac Eleonorae Marguaridae Roderici marchionis uxori, sodali suae, dedicavit, qua jubente susceperat, qua urgente, ut in quadam epistola ad illam data, loquitur, intra mensem absolverat. De Sotade nihil est quod dicam; rerum amatoriarum scriptorem fuisse liberrimum fugit neminem. Sed foeminam ad scribendum his de rebus animum appulisse, non mirum videri debet: nam Elephantis puella, et aliae quaedam, hoc fuere scriptionis genere celebres. Praeterea aptiores sunt foeminae his rebus depingendis, si quae sint cordatae et non fatuae procacitatis; siquidem libidinum ipsae sunt campus in quo nascuntur omnes, in quo vigent, et, ut verbo dicam, in quo oriuntur et occidunt gaudia illecebrosa, et amoeniores joci. Forte nec tam dura fuit ut ullo nollet voluptatis sensu emollire sibi mentem ad carpenda vitae dulcia, et pars etiam puto fabularum ipsa suarum fuit non poenitenda. Hispanice scripsit; vir doctus Joannes Meursius, Lugdunensis apud Batavos Academicae lumen clarissimum, adolescens, et vix ex ephebo egressus, Latinitate donavit; etiam de suo adjecit quaedam quae Aloisiae vix persuaserim mihi venisse in mentem. Sed periit liber Aloisiae; manuscripta Meursii haec tantum lucubratio, aut si mavis commentatio, pervenit ad me: nihil ausim pro certo affirmare. Quicquid id est, non infelicis ingenii, non proletariae eruditionis partus sunt haec Colloquia, quae nec fastidium legenti creent, nec stomachum vere Sapienti moveant. Quinque priora, quae faustis avibus in manus nostras delata sunt, luci damus, quibus utique carere huic aetati bonis litteris amicae turpe esset, et studiosis arduae sapientiae durum. Duo, quae supersunt, haec aiunt longe, et arte et procacitate ingeniosa, antecellere. Sextum figuras objicit ob oculos, non tantum describit. Septimum fabellis et narratiunculis, quae ad hanc rem pertinent, mirabiliter recreat, et hoc velut cibo Attico sale condito pascit animos, cujus nulla unquam capit satietas. Et propediem juris publici fient meo itidem munere. Nam invideri tam salsa, tam lepida, tam etiam utilia bene vivendi praecepta, quis aegre molesteque non ferat saxeus et veternosus? Bonos utique mores Orator laudet Tullius; Philosophus doceat Plato: melius sane suadebunt Publius Syrus, Laberiusque Mimi. Ferit mentem et movet qui miscet utile dulci: a qua plerumque aberrat laude verbosus Orator, strigosus Philosophus. Medicamentis vires addit dum horrorem et odium adimit, qui in bellaria format solers Medicus: haec Aloisiae fuit cogitatio, et omne sibi punctum videbatur tulisse, quae tam ingeniose, tam facete utile dulci miscuisset. Vale.

_De Aloisia Sigaea Toletana_

Joannis Vasaei

_Hisp. Chron. Cap. 9._

Testimonium

----

Ut omnes alias Latinis litteris tinctas silentio praeteream, dabit Hispania Aloisiam Sigaeam Toletanam, sed in aula Lusitana per multos jam annos educatam: quinque linguarum adeo peritam, ut non immerito Paulus tertius, Pontifex Maximus, litteras illius ad se scriptas Latine, Graece, Hebraice, Syriace, atque Arabice laudibus sit prosecutus, admiratus tam multiplicem ingenii fructum, et donum tam multiplicis linguarum scientiae, in viris quoque rarum, nedum in foeminis: sic enim sonant verba Diplomatis. Debetur haec laus optimo patri, et viro doctissimo Didaco Sigaeo. Nec in ea solum hanc operam posuit, sed alteram quoque filiam Angelam, Graece, Latineque, pro aetate et sexu non mediocriter eruditam, tam exacta Musices scientia curavit perdocendam, ut vel cum praestantissimis hujus artis professoribus contendere posse putem.

Summo Viro

Aloisia

Ex Elysiis Hortis

S. D.

----

Vernant et florent, _VIR SUMME_, per anni tempestates omnes, Elysiis in campis amoeni et ridentes horti: parens felicis et uberis soli aequor adeo hortus unus est nitens et suaveolens. Non noti mortalibus generis flores, rosae et herbae spirant ambrosios odores, qui beatis Manibus tenui pro anima sunt. Laeta semper coeli facies, laetus sol, puri lucis ignes: non concreta nimbis dies, non coeno lux oblita. Qualis ipse sibi sol in se est, talis est semper et nobis, nitidus et coruscans: cum radiis continuo depluit fluxu e supero orbe delicias et festivos jocos. Patulae in lucis arbores, quas vester non insevit, non vidit Vertumnus, non longo salutant intervallo sidera, et aestus temperant. Nectare fontes scatent, et aerio fluunt melle rivi. Voluptates, sed verae, sed honestae, et verae quia honestae, aera hunc nostrum percursant innumerabiles, ut vestrum illum tenebricosum leves atomi, rerum caeca principia. His in plagis nulla a furentis libidine fortunae pendet felicitas, qui felicitatis apex est arduus verae et constantis. His vero in locis centum jam abhinc annos laetam et fortunatam laeta et beata agito vitam. Undique et undequaque delectant et juvant omnia. Sane ultra nihil esse putabam, quod irrequietae vellem mentis correpta, ut olim fiebat, vertigine concupiscere. Attamen erat. Miraberis, _VIR MAGNE_: tot inter gaudia Satyram Sotadicam tibi meam placuisse, et id mihi gaudium fuit longe maximum, et omnium cumulus. Esse acceptam tanto viro mihi gratulor et triumpho. Illum ingenii mei partum fovisti in sinu nudum et aegrum: paterno complectens tutatus es amore, quem videbar abjecisse et abdicasse.

Confabulabamur ego, et animae magnae, Lucilius, Varro, Horatius, Ovidius, Persius, Juvenalis, Sulpicia, Petronius, Boccacius, Petrus Aretinus, Bernius, Rabelesius, Rapinus, Barclajus et Boccalinus, sub umbrosa ulmo. Nam vobis cibus sunt, quo enutriuntur corpora vestra, mortalibus far et vinum; nobis vero collocutiones immortalibus mutuae, quibus pascimur, dapes et cupediae. Maia gnatum videmus cito advolare ad nos cursu. Lectum animas venerat quibus altera, his diebus, fato corpora debebantur. Ut prope factus est, et oculos et vocem ad me convertit: "Euge, Aloisia," inquit, "euge.--Atenim hanc evocas ad superas auras," interpellat commotior Petronius, "quae nudiustertius huc demissa non ita longe distat a vita? Me praeteris qui mille ante annos exulo? O fatui injuriam fati!--Ego vero," ait Horatius, "eruditae et ingeniosae meae nugae adblandiri solitae erant maximo, qui unquam fuit, rerum moderatori: et audio in Celtico solo imperare alterum Augustum. Redde me, Mercuri, Principi meo, redde Horatium Deo suo.--Nam," adjicit Lucilius, "magna desunt ingenia magni Principis laudi.--Tu," ait Persius, "secuisti, Lucili, et Mutios et Lupos, et Urbem totam. Tu vafer omne tangebas, Flacce, vitium ridenti amico, et dimissus circum praecordia ludebas. Ut ringeres, Lucili, ut obgannires, Horati! In illa Celtarum Roma scripturiunt omnes: unus aut alter scribit. Cantillant balba de nare rancidulum quid: unus aut alter heroice canit Heroi. Fugient, si velis, hi Lemures. Restituetur Musis suus honos, si nobis vita.--Sed et sexus mei," subdit Sulpicia, "illecebrosa amat decora; et sexui meo decus fui, et sum. Juvenem non fallit Heroa in ingenio pulchrae puellae multo majorem elucere pulchritudinis partem. Placebo, laudabit, si viderit decimam Musam. Et, si laudaverit, provocabo ad cantum novem sorores. Raucae silebunt fulgentis aulae cornices, et garrulae picae.--In pravos aetatis meae mores," inquit Varro, "Satyricam commovi bilem. Menippaeum strinxi stylum, doctissimus Romanorum. Nullius peperci vitiis, sed nullius animum laesi: arte temperavi industria acerbam medicinam, sed salubrem. O si!..."

Plura volentem interrupit succensens Aretinus:--"Dum essem in humanis," ait, "audiebam Flagellum Principum. Timuere Aretinum, qui Jovem non timebant.--Apage, lavernio," refert Bernius, "qui indoctis tuis et insulsis scurrilitatibus non tam notasti mores, quam corrupisti; qui, si scarabaei non nascerentur, nequidem natus esses. Ego vero Procerum ulcera acri tabo fluentia lavi aceto, sed roseo, sed odoro. Perfricui sale, sed Attico. Medicinam feci sanus. O si!...--Enimvero in nugis et tu et ille," infit Boccalinus, fuistis toti. Reges mihi et regna solerti ludus fuerunt ludenti, ut solent esse fortunae. Per me saltarunt libere, cachinnos edidere altos et sonoros, et tetricum posuere supercilium Politicae artes, et, ut loqui solebas, Persi, aerumnosi Solones. Effusi sunt et ipsi in cachinnos sonantes.--Cui non lecta Satyra Menippaea mea?" reponit Rapinus. "Cui non placuit? Malae causae dum personam detraho, qua superbiebat, bonae opi fui. Novum instruxit Minerva mea armamentarium pugnanti Marti Gallico. Ex hoc sumpsit tela, quibus perduellium prosterneret animos, ut pectora et urbes aliis perfringebat fulminans Heros."

--"Atenim quid vobis vultis, cari Manes?" infit Mercurius indignans. "Exspectatis compescam ego motus hos insanos delinificae virgae minis? Nam evocat Jupiter Alexandrum Macedonem et Machiavellum Florentinum, nescio quid magni parans. Omnia scilicet in terris improba et felici ille temeritate, dolis hic malis et caecis artibus susque deque miscebunt, furentes una et fallentes. Non eo sunt in statu res humanae, cui pro merito debeatur Horatius aut Varro. Toti sunt qui laudantur in gerris; toti in fabulis qui ingeniosi audiunt, et ipsi AEsopicae fabulae loquentium et disserentium bestiarum. Qui lucubrationum laude praedicantur, striges sunt. Florere jactitant per se ambitiosi ingenuas disciplinas; marcescunt excisae. Se tamen amant homines nihili, invicem se mirantur: muli mulos alternis scabunt. Videntur sibi esse belli (loqui sic solebas, Varro), festivi, saperdae, cum sint {~GREEK CAPITAL LETTER KAPPA U+039a~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA WITH OXIA U+1f71~}{~GREEK SMALL LETTER PI U+03c0~}{~GREEK SMALL LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA U+03b9~}. Iniqui judices, nihil habent in pretio praeter somnia sua nullius pretii. Tibi tamen, Aloisia, nulla irascitur in terris livoris malignitas. Satyrae Sotadicae qui plausus negant, blando favent murmure. Eruditi osculantur, boni gaudent, quod demum inveneris viam floribus consitam, qua iretur ad virtutem. Nam mira opifex libero sermone bonos optime condoces mores, et malis suades exemplis; obliqua ad honestatem ducis via ingenuo delinitas ludo mentes. Non ocius alii recta irent. Compendiaria haec est.--Id mihi quidem, cum animum ad scribendum appuli," respondeo, "fuit, Mercuri, propositum. Produxi ab intimis Amoris et Veneris arcanis, quos libido fervens infundit furores insanientibus malis. Palam feci quae fieri solent stulta et foeda, hoc ut spectaculo a faciendo deterrerem quibus honor curae esset, pudorem libidinosis injicerem, odium libidinum incuterem. Non sum, ut alii bene multi, excogitando assecuta quae contaminatos et temulentos fieri possent inter amantes. Quae vere facta nossem, scripto mandavi. Quasi per pompam traduxi spurca ludibria. Ope mea, forti et fideli, de scelerata Venere triumphanti virtuti ferculum id fuit opimum. Nam proba fuit vita et pudici mihi mores. Scis, Mercuri."

--"Scio," respondet.--"Et nos omnes pariter scimus," succinunt stridulo tinnitu circumvolitantes Manes.--"Nec, per hanc barbam meam! me fallit." Dicens, barbam longam, hircinam Aretinus laeva mulcebat. "Egregiis famam compararas tibi studiis incredibilis honestatis. Lusitanorum Regi praestans de te erat opinio, adeoque Italiae toti, et terrarum capiti Romae. Audieram de tuis Colloquiis." Tacere jussit Mercurius:--"Noli," inquit, "laudare virginem, leno! Operam non dabas instituendis bonis moribus: opus difficile, nec tuum. Probrosas scurrilium facetiarum ineptias venditabas Osco sermone. Ingeniose desipiebas balatro amens. Meliores habet Aloisia laudatores. Nam tuis habent in Colloquiis, Aloisia, Italae et Gallicae Musae, quos non habent in suis cum Apolline, meros Nectaris succos. Te eruditi et ingeniosi trans et cis Alpes suam volunt, amant et colunt:

"Te legit omnis ibi juvenisque, senexque, puerque.

"Verum tibi sit unus pro omnibus. Procum habes, cujus sit amor vel praestantissimae virtuti pro praestantissima laude. Placet sibi in tuis scriptis ut in dulcissima voluptate. Excellit ingenio, excellit et dignitate. Sinceriorem certe non viderunt Celticae stellae. Splendidis cumulatiorem dotibus non habet Sequana fluviorum princeps.--Erat mihi patronus in aula Domitiani," reponit Sulpicia, "Plinius Secundus, vir in aetate corruptissima integerrimus, cum canerem:

"Dic mihi, Calliope, quidnam pater ille Deorum "Cogitat? An terras et patria saecula mutat? "Quasque dedit quondam morientibus eripit artes?

"Indignationem meam autoritate armavit sua vir sanctus. Illo ducente invenit delitescentem, cum Caleno meo, me gloria, sub injustitia et inclementia vecordis saeculi. Et obstetricatus est Valerius Martialis nascenti famae.--Solus nemo unquam aperuit sibi," infit Ovidius, "honoris difficilem aditum. Facilius multo est et proclivius laudem promereri, et laude dignum videri, quam laudari. Me Fabius Maximus,

"... Romanae gloria prima togae,

"Augusto familiaris, habuit familiarem. Maximo commendante, non ausus est perstrepere raucus livor. Sidera nosse et syrtes, et navigationis callere artem, id haudquaquam navigantibus satis est, ni adspiraverit velis favens aura. Ita nec pergentibus ad gloriam bonae sufficiant artes, non ingenium, non eruditio, ni etiam opportuno impulerit flatu cymbam favens aura.--Fateor," aio ego, "parum mihi meriti, at famae multum fuit. Gratiae multum fuit apud optimum quemque. Nascenti nimirum risit stella tua, Mercuri. Si placui et vigui, tuum est. Sed amabo, perge dicere, care Mercuri, de illo nominis mei patrono, et commentationum tutore."

--"Pergam," reponit, "et suave erit. Vis primum dicam de fortunae bonis? Natus est clara et nobili stirpe in magnis opibus, et Leucotetiae, quae mater urbium, ut loquitur Ammianus. Vis de animi bonis? Suae solus genti sit ipse satis ornamenti, vel deessent caetera ornamenta omnia quae abundant. Nam, ab ineunte aetate, liberalibus singularem dedit operam disciplinis, acie pollens ingenii et proba solertia. Buleutis Celticis adscitus adolescens, civium salute, honore et fortunis habuit nihil antiquius. Nullus gratiae in judiciis apud illum locus, nullus odio, nullus saevienti irae. Sunt qui alteri non gauderent bene fecisse, nisi se scirent alteri male fecisse. Scopus est illis male facere, et interdum ad scopum via bene facere. Qualem optaret sibi aeterni numinis mentem, talis illi mens erga reliquos homines. Sic aliis Deus erat hominibus homo, ut bene multi his constituti in dignitatibus, aut praedae aut sanguinis avidi, videntur lupi, prostituta ad infamiam fama. Ad sublimiores promotus honorum gradus, animum non mutavit. Nunc adsidet Buleuta Regi, Regum Celtico Jovi. Igitur, difficillimis admotus negotiis, visus est major. Gloriosum est quam plurimis honorum luce fulgentibus, non omnino negotiis esse impares: huic, invenisse nulla quae ingenio usu rerum confirmato et politicae dexteritati paria essent.

"Patrono huic tuo, Aloisia, in proclivi expedita et aperta sunt, quae aliis plerisque in arduo, obscura et impedita, pecudibus superbis. Descenditur illi ad res difficiliores genii praestantia, ut aliis, nitenti gressu, adscendendum opacitate ingenii. Nec supercilio terrorem incutit adeuntibus, nec inani insultat fastu trepidis. Vere homo, hominibus se praestat humanum. Nam qui, praeter se, nihil amant, nihil aestimant, belluas dixeris, non homines. Oblitus humanitatem jam bellua est, quandoquidem hominem exuit. Non vultus, sed mores faciunt hominem. Credulos et fidentes non ludit verborum praestigiis, non conjicit adulans in errorem. Pereant, pereant fraudum improbi artifices! Osculis petunt, quos et insidiis petunt. Amplectuntur, laudant, quibus perniciem moliuntur. Mens huic viro, ut frons, aperta. Suis de rebus nihil vult latere securus et constans, praeter benefacta. Ostendit se factis, non verbis ostentat, inanique simulatione. At enim optantem et allaborantem suis finxere manibus Virtutes et Musae. Instillarunt affectus, quos non puderet Virtutes et Musas suos fateri et agnoscere. Subcisivas non corrupit horas turpi otio. Sane quae libidinibus et nugis pars vitae datur, de vita expungitur; vitae perit. Accersit ad se amicas Musas. Conveniunt: laeta et beata cum iis ducit commercia. Hoc coelos et terras auspicio peragrat, philosophico pernix volatu. Omnia aetatum et temporum indefessus pervolat animo intervalla, historiae fido ductu. Sic hac in nostra natus, per omnes unus vivit aetates: sic quos oculis non vidit, celebres laude heroas habet in familiarium numero. Miscet et cantus cum Pegasidibus puellis. Lepida erudito ore fundit carmina, respondent alternis Musae. Nugae etiam illi, nec nugae sunt. Boni igitur omnes amant, cui nihil nisi boni et honesti cordi est. Colunt et praedicant uno consensu, uno concentu Leucotetii, Unelli, Ergosiavi, et Alpini Ariobriges. Humaniorem hactenus non viderant, nec commodis suis opportuniorem. Hunc ad se missum esse virum, quem a vera honoris via nulla averterit unquam lucri fames, nulla pravi affectus insania, gaudent, sed puro, sed sincero gaudio.

"Gratuleris et tibi, Aule Persi: obvolvisti ipse te caeca nocte: videri nolebas. Altam versibus et versuum sensibus superfudisti caliginem. Nolebas intelligi, forte et tu non intelligebas. Non fecerunt venientem at te nox et caligo, ut exerraret. Venit: discussit noctem et caliginem. Te proxime videt. Perspectum id omne habet, ut tute loqueris,

"Quod latet arcana non enarrabile fibra.

"Eripuit tibi te neganti conspectum. Latebas intra te, ne te curiosa et erudita inveniret sagacitas. Eras ipse involucrum tibi. Quis vero fuit furor ille tuus?--Nulla," exclamo ego, "deleat unquam Maecenatis mei memoriam oblivio! Supremus sit illi dies qui soli erit et coelis!--Vivat tanti viri nomen," subjicit Persius, "in ea luce quam fugi! Effundat id in caput suos omnes gloria immortalis radios! Obsolescat nunquam celsae virtutis honos! Favet virtuti: faveant et illi virtutes! referant laudantes et plaudentes gratias quas habent!" Subridet Mercurius et caduceum movet.--"Audite, pii Manes," inquit. "Diuturnior est vita quae suis cuique venit a benefactis: nam et verior est. Non ita diuturna quae venit a parentibus. Jupiter rerum arbiter, cujus

"Pondus adest verbis, et vocem fata sequuntur,

"duris hanc statuit Parcarum legibus legem: corpora quidem dedant neci; gloriam et laudem letho eximant. Instabili non subest rerum mutationi virtus, nec virtutis merces."

Cum diceret, perculit aures dissipatus longe rumor, et confusae convenientium voces. "Ecce, ecce," pergit dicere Mercurius, "venit ad vos humanitate clarus in Musas, ortu clarissimus, Furbinus Oppedius. Eruditionem, florens dum manebat vita, maximum duxit esse mortalium bonum Oppedius. Principem debet inter vos locum tenere. Ingenuis favit disciplinis, ex animo favit, apud leves et turbidos Salyes togae princeps. Sed enim et acceptissima fuisti Oppedio, Aloisia." Audiit ille:--"Libros bono numero collegi," reponit. "Et in tuis, Aloisia, scriptis magna cum voluptate conquiescebam. Eruditos, quotquot voluere, in clientelam et fidem meam suscepi: suscipite et vos, pii Manes, in fidem vestram me. Sed te, Aloisia, commendarat mihi tum adprobantis testimonium famae, quum hominum ingeniosorum et doctorum de te judicium. Eras mihi amoenum et florens diverticulum a politicis curis.--Raros esse," respondeo, "altero sub coelo, Barclajus et Boccalinus conqueruntur, qui sui putent esse pensi in lucentibus dignitatum positi gradibus, litteris et litteratis fera subigere invidiae odia. Laetor igitur vehementer, nove hospes, meum tibi quicquam dulce et gratum tanto viro fuisse."

--"Et jure conquerimur," refert Barclajus. "Enimvero mihi multa intercedebat cum Peyreskio amoris necessitudo. Meis delectabatur commentationibus et moribus. At plurimum Argenidis oblectabatur historia. Commendavi regiam virginem longe commendatissimo in litterarum Republica viro. Edit ille in lucem, vult vivere nobilem ingenii mei partum. Vide temporum iniquitatem, summe Furbine; hominum malignam vide stoliditatem. Non placuit varicosis Magnatum ingeniis liberalis Argenidis forma: non placebat stola Romana. Non amarunt in Latio natam pulchritudinem. Bibliopola magno, quod sumptus quos fecerat in ornanda et comenda, nullus inveniretur emptor qui refunderet, succensebat pudore offusae. Piper et thus minabatur. Erat Argenis toga cordyllis et paenula olivis futura, ni Marcassi opem obtestaretur, non magni viri, non ingenio sublimis, non doctrina locupletis. Commendavit litteratorum plebi plebeius, nec nobilis scriptor. Rem ridiculam! Principibus viris placuit Argenis, postquam ineptis et fatuis placuisset. Quos graves putant et summos esse viros, interdum noxae sunt viles et stulti. Si nudos, detracta opinionis larva, contempleris, homines non credes; aut nihili homines credes."

--"Melius tecum, Aloisia," inquit Oppedius, "fatui actum benevolentia fati. Nam inepti et ignavi illaudatam reliquerunt: magnae et excellentes mentes laudarunt, foverunt. Sunt immo qui ex animo amant, et tamen obloquuntur. Secum ipse laudat Tubero: vafer, vappa, in perniciem famae suae et bonorum ingeniosus, qui et fruitur Dis iratis, Tubero. Coram et palam illaudatam temnit. Bene sensit et male dicit, simulator improbus. Sed non tulit impune.--Feriit indignans aether sacro fulgure vanum et perfidiosum caput," inquit Mercurius. "Ignominia merserunt nequam nebulonem ulciscentes Musae. Adfui nascenti Tuberoni," adjicit, "cum Laverna et Cotytto; et cum poenas dedit, adfui exsultabundus: colaphos ipse impegi.--Magni sane viri, sublimes animae," refert Oppedius, "ut viderunt, laudibus cumularunt: deperiere.--Jure fit," reponit Mercurius, "ut qui auro, non meritis, emerunt dignitates, id solum plurimi faciant quod auro venit, non quod ingenio. Ne quidem, paucos si exceperis magno e numero, primora labra Pegaseio latici admoverunt. Igitur probro sibi verti putant, quae laudes conferuntur in litteratos. Velles amarent Parnassum, e cujus vident arce cudi tela, quibus petantur ut ferae bestiae?"

--"Erant in Neapolitano Praetorio, meo tempore," reponit Boccacius, "tres excetrae: Romulus, Elpinus, Valens, vaferrimi conflandis fraudibus et calumniis triumviri. Romulus cohortem duxerat, lepusculo timidior, cerva fugacior. Elpinus sacerdotem induerat: pessimum nebulonem non exuerat. At Valens, aetate provectior, in re augenda per fas et nefas totus erat. Astutam vapido sub pectore servabat vulpeculam; dulce de labris loquebatur, corde vivebat noxio. Accidit, volentibus Diis, calumniatorem insurgere in me nescio quem de lutulenta plebecula, egenum, mente captum, effrontem, Satyrum. Me insimulat criminis, me rerum repetundarum, Mercuri! me peculatus, o Musae! me! Indignabantur boni, gratulabantur sibi tres hi laverniones. Exsultabant prurienti amentia. Celebritatem nominis sperabant sibi, qualem qui Ephesinum Dianae templum subjectis flammis corrupit, qualem qui Vestalem vivam defodit insontem. Boni concupiscunt sibi gloriam, mali famam. Dire minitabantur. Dicebant sancti et probi cognitores e re sua esse me male haberi, et ignominia Boccacium mergi vel immerentem. Urgebant calumniatorem adhiberet accusationi acta, ut loquuntur, produceret testimonia, subornaret testes, acta confingeret. Volebant non veritati opem adesse, sed innocentiae deesse, veritatem opprimi, obrui innocentem.--Abeat hic in malam crucem nugator! dicebat Romulus. Ausus est, quem voluit nostrum, pediculosis illis fabulis, quas misit in lucem, contaminare. Mihi quidem librorum hi scriptores odio sunt. Nam pilum mittere, ferro pugnare, hostem ferire didici, non legere; fortiter facere, non sapienter loqui. Omnia non emerim Musarum dona teruncio.--Nam qui doctrina vigent, grunniebat Elpinus, nos flocci non faciunt: nimirum pretium in nobis nostrum inveniri debere contendunt. Auro nos perduxerunt Regis diplomata, qui plumbei eramus, aut ahenei. Aureos ideo stulti e plebe credunt: eruditi, malum! aheneos vident esse aut plumbeos; et irrident. Simulata pietate, affecto ire ad gloriam. Fallaci vultum larva improbum tegi. Stupet et veneratur jejuna plebecula, ac si jam viverem cum Jove. Pestes hominum, eruditi perspectam habent in intimis fibris mentem; contaminatam sceleratis cupiditatibus vident et oderunt. Pereant hi lynces sua cum perspicacitate! Malo noctuam Minervae mihi, quam Minervam.--Erumpebat Valens in cachinnos.--Non ita odi litteras ac tu, dicebat. Nam fuit mihi non ineruditus pater. Qua valebat gratia, derivavit in domum meam quicquid habet ornamenti et decoris. Sed supina superbiunt interdum contumacia viri docti. Quod velis nolunt; quod nolis volunt. Cui non doleat? Haud libenter ego tulerim. Audivi qui, orando causas, captiosis dictorum praestigiis me in curuli sedentem impeteret; qui sordes ultro objiceret insultans. Sed ea malignitatem arte effutiebat, ut ne quidem hiscere auderem. Impune oblatrabat furi, quia ingeniose. Pereant ingenio suo liberius evagante, et nostro severius ulciscente! Et Rempublicam persuasum habeo, plurimum a litteris capere detrimenti. Nec sunt utiles sibi litterati, nec rei apti faciendae. Legunt, commentantur, scribunt: quid id est prae nummis? Non emerim tribus assibus trecentos Aristoteles, nec teruncio mille Petrarchas. Malim mihi auro plenam esse crumenam, quam doctrina cerebri sinus. Philosophis et Oratoribus, mea sententia, antestant longe sartores, cerdones, pistores. Deturbaverim libens e civitate mea id genus otiosorum, si legislator fiam, et in tres classes distinxerim cives. Primas tenebunt sedes Magistratus, ut nos sumus; secundas Sacerdotes, ut tu es, Elpine; inferiorem locum agricolae et opifices.--Ineptum istud, respondebat Elpinus. Ineptum te legislatorem! Nam primo sunt in loco Sacerdotes. Quis dubitet, nisi amens et impius?--Accepi, reponebat Valens, jureconsultum, nescio quem, magni nominis, nam nimis curiosus nunquam fui, dicere Magistratus omnes Themidis esse Sacerdotes. Ergo qui sunt et Magistratus et Sacerdotes, ut tu es, Elpine, praestant Sacerdotibus. Sed oriatur nulla inter nos rixa, nulla contentio, nulla animi laesio. De Boccacio fieri quicquid jusseris, et id ego fieri jubeo. Innocens scilicet erit quem oderimus? Meo damnare calculo, vel frugi, vel innocentem, vel sanctum certum est. Et blandiens nummi refulget spes?

"Tros Rutulusve fuat, nullo discrimine habebo,

"ut quidam inquit poeta magnus, puto, Donatus. Nam alium non memini me legere. Dein id erit quod judicaverimus, non quod vere est. Res judicata facit de albo nigrum, de nigro album. O coeleste, per Ditem et Plutum, numina mea, prudentiae juris effatum! Nam quid commodius et opportunius? O utile nobis, non ita sapientibus, ex arcana sapientia oraculum!--

"Quid plura, sancti Manes? Regi Roberto (cui non dictus Robertus Rex?) re intellecta, non potuit continere se placidissimus Princeps, quin sacro conciperet iram pectore dignam se optimo, maximo, dignam Deo optimo maximo. Nec mora: verbis castigat amaris excitos ad se. Dein sublimi e sede, quam dehonestabant, agit fulminatrici manu praecipites: abdicat magistratu, quem incestabant. Romulum Thrasonem, ne fabulae quid deesset ridiculi, et tamen duri, lixis exercitus, quem coegerat in Insubres, praefecit moderatorem, et calonibus. Nosocomio incurabilium abdit Elpinum; Valentem vero avarum et praedae inhiantem Judaeo Manassi, Portorii apud Calabros redemptori, sufficit.--O infelicitatem temporum meorum! ingemebat coelo dignus Princeps. Boni et honesti vocabantur ad Judices: in lupos incidebant et leones. Discant hoc reliqui exemplo justitiam! Suos discant mores in sacraria Justitiae non inducere. Dignum quidem fortitudine, qua se jactat amens Romulus, munus cepit. Lixis et calonibus ducem praefeci. In impedimentis exercitus, impedimentum ipse, Martem aget; insultabit Alexandro. Elpinum detrusi in Nosocomium incurabilium: nam quis aegrum ira, avaritia, superbia curarit unquam belluae animum vel homo vel Deus? Nulla mansuescunt arte his in verbis animarum morbi. Sed mortuo suffeci Judaeo Valentem. Conquerentur, scio, Calabri Judaeum decessisse Judaeo, forte et Arabem e Mahometis secta missum conquerentur: videbimus.--Sic acta est fabula, quibus ferocire, nocere, pessumdare ludus erat."

--"Belle, belle!" exclamat Oppedius. "Nam is non fui de quo quicquam litterati queri possint agitasse unquam animo consilii, quod Musis injuriosum videretur.--Nomen igitur tuum et decus," infit Mercurius, "commendabunt litteratae immortalitati. Sempiternum per aevum volitabis vivus, ut gloriabatur de se moriens Ennius, per ora virum. Sed me vocant jussa Jovis. Valete, cari Manes. Fruimini laeti et securo in otio, Elysii campi deliciis, et vobis fruimini alter altero. Vetant quae habeo in mandatis esse vobiscum diutius." Tunc celeri raptus alarum remigio evolavit.

Superest vero mihi, _VIR SUMME_, ut paucis de me dicam, quo sim notior tibi, quam esse possum, si non dixerim. Vivebam ante annos centum in Hispania, Toleti nata. Ingenio, eruditione, forma praestiti, et omnibus excellui virtutum dotibus, quae ingenuas decent. Non in abjecta animi demissione, non in sordida rei familiaris cura, non in vili nugarum studio virtutem mihi positam habebam: liberalibus navare operam disciplinis, scriptis pulchram mihi et aeternam parere famam, ad summam sapientiam niti, non ad summas contendere opes, id demum optimum putabam, laudabile praedicabam: quod tamen foeminae pleraeque omnes per ignaviam negligunt; homines multi, per socordiam stultam et furentem, contemnunt. Quamobrem veri amans libere malos insectabar; quae sentirem de flagitiosis et impuratis ultro intonabam. Velut quadam in curuli sedens sella, morum Censuram exercebam, plaudente e coelo Pudicitia. Me suspiciebant omnes, et ob os ora obvertebant sua. Nobilium imprimis foeminarum spurcis infensa libidinibus infremebam: quo injecto saltem pudore ad meliorem revocarem frugem, nihil non agebam: pati non poteram specie praelucentes, nobilitate commendabiles, brevis gaudii aut spe aut gustu, velut emotas mente, ipsas in ludibria se vertere. Dicebam, ut Virtuti honestum et gloriosum est nudam sisti ob oculos mortalium, sic Vitiis esse ignominiosum. Quae meretricie viverent, ideo volui e fornicibus suis, in quibus latebant, in scenam humanae vitae nudas educere, quae essent documento impune non peccari, mulieres quasdam superbi nominis et oris, et alto cretas sanguine. Nam, quas Tulliam, Octaviam, Semproniam, Eleonoram, Isabellam voco, eae fuerunt Ducum, Marchionum, Comitum aut uxores aut sorores. De his enarro nihil quod vere non factum sit, et ut eram a mendacio et ab omni dissimulationis et simulationis specie alienissima, liberiori omnia sermone exsecuta sum, qui solus conveniebat.

Satyram Sotadicam inscripsi opus, quod Colloquiis sex complexa sum, et infra mensem absolvi. De Sotade nihil est quod dicam. Rerum amatoriarum scriptorem fuisse liberrimum, neminem fugit. Sed puellam ad scribendum his de rebus animum appulisse, post Elephantidem et Philaenim, nihil mirum videri debet. Fuerunt et aliae hoc scriptionis genere celebres. Et sane aptiores sunt foeminae his rebus depingendis, si quae sint cordatae, si quae non fatuae procacitatis. Libidinum ipsae sunt campus in quo nascuntur omnes, in quo efflorescunt, in quo vigent, oriuntur et occidunt. Hispanice scripsi: vir doctus Joannes Meursius, Lugdunensis apud Batavos Academiae clarissimum lumen, Latinitate donavit adolescens; etiam adjecit, quae mihi sane non venerant in mentem. Sed liber periit meus Hispanice scriptus, Meursii superest commentatio, non infelicis ingenii, non proletariae eruditionis partus, quae nec fastidium legenti creet, nec stomachum moveat Sapienti. Attico sale condita omnia. Invideri tam salsa, tam lepida, tam etiam utilia bene vivendi praecepta huic aetati tuae bonis litteris amicae turpe esset, et studiosis arduae sapientiae ingeniis durum. Quis aegre molesteque non ferret? Bonos utique mores laudet Tullius; Philosophus doceat Plato: melius sane suadebunt Publius Syrus, Laberiusque Mimi. Ferit mentem et movet qui miscet utile dulci; a qua plerumque aberrat laude verbosus Orator, strigosus Philosophus. Medicamentis vires addit, dum horrorem et odium adimit, qui in bellaria format solers Medicus. Haec mea fuit cogitatio. Omne mihi visa sum punctum tulisse, quae ingeniose, quae facete utile dulci miscuissem. Dura tamen amori silex fui: pectus nullo fixi telo. Inaccessa libidini malae, sanctam constanter duxi vitam. Severiori virtuti assidua haesi comes. Mores laudarunt boni, reveriti sunt mali. Et his et illis eram acceptissima. Ut Regibus, et principibus in Republica viris, sic et plebi placui miranti. Me et litterati coluerunt, litterarum, ut dicebant, bono natam. Cave de pura et proba, _VIR BONE ET SANCTE_, hac judices ex libertate loquendi quae sentirem. Foedas depinxi rerum species, non amavi. Depinxi, quia odio habebam. Inique feceris, si velis has, adversus Aloisiam tuam, pictas tabulas testimonia esse, et Tulliam, Octaviam, testes. Humanius age. Famam consule; gloriam consule nominis mei, quae nulla obsolevit annorum injuria. Uni judicium accommoda. Vale.

Aloisiae Sigeae

Toletanae

Satyra Sotadica

_De arcanis Amoris et Veneris_

Colloquium Primum

Velitatio

_Tullia, Octavia._

T_ullia._ Dulce est, cognata mihi luce dulcior, tuas tandem cum Caviceo pactas esse nuptias: ejus enim in amplexibus, crede mihi, quae te nox mulierem faciet, omnium longe maximam voluptatem tibi allatura est; te modo, ut digna est haec forma tua coelestis, fortunet Venus.

_Octavia._ Dixit hodie mane mihi mater, postridie hujus diei nupturam me Caviceo. Et domi video, quae ad ejus rei pompam pertinent, magna apparari cura: lectum, cubilum, et cetera alia. Haec vero plane in mentem meam gaudii minus quam timoris injiciunt; nam, quae tandem illa, de qua loqueris, possit esse voluptas, cognata omni mihi voluptate gratior, nec scio, nec etiam opinione concipio.

_Tullia._ Te ejus aetatis, et tam teneram (nam annum vix decimum quintum attigisti), mirum minime videri debet id nescire, quod ego aetate provectior cum nupsi, penitus ignorabam quid esset, quod pollicebatur Pomponia delicii, jam per tres annos experta, ac tantopere praedicabat.

_Octavia._ Sed, te de ea re prorsus scivisse nihil (patere me liberius loqui in hoc plenae libertatis confinio, in quo nunc sum), id profecto vehementer miror. Nam si non usus, quem certe nullum habebas, tamen multa tua eruditio adyta haec tibi aperuisse debuit. Te saepe audio summis laudibus tolli in coelum, quod litteris Latinis Graecisque, ac liberalibus fere omnibus disciplinis ingenium ita imbueris, ut superesse nihil videatur quod nescias.

_Tullia._ Multus in hoc fuit pater meus, ut, quo studio formosarum et venustarum aliae pleraeque omnes famam ambiunt, ego eruditae virginis laudem persuasum haberem esse mihi comparandam. Et aiunt qui adulari quam vera dicere satius habent, non omnino operam lusisse.

_Octavia._ Aiunt etiam qui nolunt adulari, vix pudicitiae laudem, vix honestos mores retinuisse, quae ex nostris eruditiores habitae sunt, cum id decus ceperunt.

_Tullia._ Pudicam negarent me, quam fatentur eruditam?

_Octavia._ Nec ullam potius ob rem admirationem omnium es consecuta, quam quod bonis castisque moribus tuis eruditio non obfuerit; magnam avem contra lucem attulerit. Qui vero fieri potuit, ut, quae virgines ducuntur, Musae virginum laudi infestae crederentur? Ut, quae animorum sunt velut quaedam faces, quibus ad magna et laudabilia omnes similiter foeminae hominesque accendimur, eaedem contaminare animos dicerentur? Sane dum nobis homines, per malignitatem quamdam arrogantem et stultam, eas opes invident quibus ipsi superbiunt, maledicta invidiae miscuere. Aconita ac venena omnia non minus homines fugiunt, quam nos fugimus, quas vocant sequiorem sexum, quia quae nobis adimere pestis animam potest, et illis etiam potest. Si nobis eruditio est pro veneno et pro peste, ut obtrectant, quomodo rem tam malam, ut hominibus prosit (nam sibi prodesse non negant) naturam continget momento mutare? Suo si ingenio nobis est eruditio velut fons quidam omnium malorum et flagitiorum, quomodo ex eodem fonte bibent illi nectareos latices ad immortalem gloriam: nos vero infelices et miserae Stygia quasi fluenta, quae pectori sulphurea sint incentiva eas ad libidines, ad quas ipsi nos rapiunt imperio, aut ducunt exemplo? Nam, te sic loqui memini, cum de ea re sermonem ante hos dies cum Caviceo meo haberes. Decorum sane tibi est hanc ad usque diem servasse illaesam honestatis famam, cum ea pulchritudine, qua accendis etiam frigidiores, cum ea eruditione, qua etiam capis quos pulchritudo non tangeret.

_Tullia._ Quae sic loqueris, quae scis amore inflammari hominum corda, non ita profecto rudis es ut putabam.

_Octavia._ Nesciam ego penitus quod Cavicei oculi, frons, vultus denique totus, toties dixere mihi, ut etiam ipse taceret? Enimvero, dum ante octo dies liberius mecum agit, ad oscula mea ferri insueto impetu certe mirata sum; nec quid sibi vellet hic impetus, hic aestus, satis noveram.

_Tullia._ Aberat mater? sola eras? ab eo tibi timebatur nihil?

_Octavia._ Aberat mater; quid autem ab eo timeretur? ego certe nihil timebam.

_Tullia._ Nihil ultra basia rogavit?

_Octavia._ At ea quidem ab invita sumpsit, linguam micantem intra labia mea primora vibrans vesanus.

_Tullia._ Quis tibi tunc sensus erat?

_Octavia._ Fatebor: me nescio quis aestus invasit hactenus inexpertus: totis artubus concepi ignem. Credidit mihi vultum esse pudore suffusum; sustinuit aliquantisper amentiam, et petulantem manum.

_Tullia._ Perge.

_Octavia._ Manus eas furaces oderim semper, ita me demum excruciatam, fatigatamque incendio impleverunt!

_Tullia._ Rem bellam!

_Octavia._ Quid hoc est? alteram alteramve papillam, demissa in sinum manu, prehendit, et cum duriusculam alteram, alteramve attrectaret, impressis digitis, reluctantem ecce me prostravit resupinam.

_Tullia._ Erubescis; res peracta est.

_Octavia._ Admota ad pectus laeva manu (ut gesta res est refero), conatus facile meos omnes frangebat: dextram vero sub stolam misit. Pudet, pudet dicere.

_Tullia._ Excute pudorem illum deridiculum, cogita tibi dicere quae mihi loqueris.

_Octavia._ Mox evoluta supra genua stola, attrectavit femina. O! vidisses oculos scintillantes!

_Tullia._ Te hoc temporis momento utcunque beatam!

_Octavia._ Inducta altius manu, locum eum invasit, qui nos, ut loquuntur, ab altero sexu distinguit, et e quo equidem mihi, uno abhinc anno, copia sanguinis, unoquoque mense, manare solet per dies aliquot.

_Tullia._ Euge, Cavici, ah, ah, ah!

_Octavia._ O scelus hominis! "Haec pars," inquit, "me mox summo beabit gaudio. Patere, Octavia mea." Ego ad eos sermones parum a deliquio abfui.

_Tullia._ Tum, quid ille?

_Octavia._ Illa mihi pars, vix crederes, minima rima patet.....

_Tullia._ Sed ignea, sed micanti.

_Octavia._ In eam digitum immittit, quem cum locus ille aegerrime caperet, non carui aliquo sensu urentis doloris. Ille vero: "Habeo virginem," inquit, et dicto citius apertis mihi per vim femoribus quae ut poteram obstringebam enixissime, in me resupinam se projicit.

_Tullia._ Siles? nihil praeter digitum in eam partem induxit?

_Octavia._ Sensi... sed quae mea est impudentia, quae dicere pergo!

_Tullia._ Et eadem ego, quam tanti facis, passa sum, quae tu. Nihil audentius sponso, quem mora omnis lacerat mirum in modum, donec sponsae eum florem discerpserit.

_Octavia._ Sensi mea mox inter femora pondus aliquod obdurum et fervidum. Ille me vi petere; vehementi impulsu eam rem in corpus meum et in eam rimam adigere. Sed ego, collectis viribus, in alterum me latus conjeci, et laeva inter utrumque corpus insinuata, eam appuli illum in locum, in quo pugna tam saeva pugnabatur.

_Tullia._ Potuisti una manu tam validam catapultam evertere?

_Octavia._ Potui. "O nequam hominem!" dicebam, "quid me tam dire vexas? Ignosce, si me amas: quo delicto id supplicii merui?" Et lacrymae manabant ex oculis: sed enim ea erat mens mea in perturbatione, ut nequidem hiscere auderem, aut opem clamore misso obtestari.

_Tullia._ Nec ideo tamen sua te hasta transfixit Caviceus, vallumque tuum istud subiit?

_Octavia._ Injeci manum, arreptamque averti; sed rem miseram! sensi protinus me velut imbre ad ignem temperato perflui, nudamque, ut eram ad usque umbilicum, irrigari. Admovi iterum manum; sed cum in eum liquorem, quo ille me furor insperserat, incidissem, quasi viscatum, refugit manus metu et horrore.

_Tullia._ Igitur nec ille victor, nec tu victrix, quum parum abfuerit, quin vera sit potitus victoria.

_Octavia._ Ab eo die multo acceptior Caviceus. Et cupidine impotenti nescio qua furit animus. Quid cupiam nescio, nec dicere possim. Illud tantum scio mihi omnium mortalium Caviceum esse longe gratissimum; ab eo uno exspecto voluptatem summam, quam non intelligo, quae qualisve futura sit nescio. Cupio nihil et cupio tamen.

_Tullia._ Nacta me es quae in his cogitationum tuarum ambagibus tibi sim pro OEdipo. De Biblide quae scripsit Amoris magister et interpres Naso, belle tibi utique conveniunt:

Illa quidem primo nullos intelligit ignes, Nec peccare putat, quod saepius oscula jungat... Sed nondum manifesta, sibi nullumque sub illo Igne facit votum; veruntamen aestuat intus. Spes tamen obscoenas animo dimittere non est Ausa suo vigilans: placida resoluta quiete Saepe videt quod amat, visa est quoque jungere fratri Corpus, et erubuit quamvis sopita jacebat. Somnus abit, silet illa diu, repetitque quietis Ipsa suae speciem, dubiaque ita mente profatur: "Me miseram! tacitae quid vult sibi noctis imago? "Quam nolim rata sit! Cur haec ego somnia vidi?"

Pudet somni: amatur tamen; et dum in imagine voluptatis ludit animus, gaudio colliquescunt summo sensus. Erubescis? Habeo confitentem, viderisque mihi dicere:

Dummodo tale nihil vigilans committere tentem, Saepe licet simili redeat sub imagine somnus! Testis abest somno; nec abest imitata voluptas. Proh Venus, et tenera volucer cum matre Cupido! Gaudia quanta tuli! quam me manifesta libido Contigit! Ut jacui totis resoluta medullis! Ut meminisse juvat! quamvis brevis illa voluptas, Noxque fuit praeceps, et coeptis invida nostris.

_Octavia._ Haud inficias ibo: obversatur mihi ob oculos, diu noctuque, Caviceus, mentemque totam spes occupat incredibilis voluptatis. Et sane similem optavi saepe Caviceo opportunitatem, ab ea die, quam rudis et imprudens misere perdidi.

_Tullia._ Quid tum factura esses?

_Octavia._ Ipsa tibi potes dicere. Jam ego doctior essem, et ille beatior. Nondum me composueram, vestem vix deduxeram ad pedes: ille indusium condiderat, quod de femoralibus excesserat; ecce intervenit mater.

_Tullia._ Vae tibi! nam novi mulieris mores, et severitatem.

_Octavia._ Nihil tamen molestius locuta est vel Caviceo, vel mihi. Petiit subridens quos inter nos sereremus sermones? uter amantior esset? "Nam amari quis sit dignior, id non quaero," inquit; "tu es, Cavici, nec tu, Octavia, puto, contra contenderis. Velim tamen, quandoquidem vos brevi junget Hymenaeus (quod precor faustis avibus fiat), tu Cavici, Octaviam meam, et tuam, non pro merito, quod in ea est permediocre, ames, sed pro generosa tua indole. Annos uterque felicissimos in ea conjunctione animorum agitabitis."

_Tullia._ Sed post, postquam Caviceus abiit?

_Octavia._ Coepit interrogare quid id esset, quod suis ipsa oculis de utroque viderat. Ego excusare culpam; urgere mater verum faterer. Queror ab eo me fere oppressam; quid vellet, quid quaereret me nescire; me quidem non peccasse, quod scirem. Pergit quaerere, et sciscitari an corporis mei integritatem violarit: nego. Monet in posterum ab eo caveam, minas addit ni fecero. "Nam," inquit, "ante multos dies illi jungenda es, nata; sed pro certo habe, si de te, ante id tempus, solidam voluptatem ceperit, aut penitus discessurum: aut si constantiae laudem maluerit, te tamen contemptui habiturum. Quarum rerum infelicior utraque plane est, quam ut puella generosa aequo animo ferat, mortem ipsam aequiori ferat." Ab eoque die solerti cura mater invigilavit, me ut Caviceus nunquam inveniret solam. Nec cum sola est collocutus.

_Tullia._ Sane, cui in prima adolescentia (at adolescens valde est Caviceus), frui contigit usura amati corporis, re patrata, quod Stagyritem non fugit, eam plerumque odio habet quam insano antehac amore deperibat. At vero, Octavia, ingenuitatem tuam admodum laudo, et quam ego tecum etiam ingenue agam, faciam ne dubites. Petiit a me ipsa mater tua, ut arcana haec reconditiora nuptiarum ostendam tibi omnia, doceamque qualis esse debeas marito tuo, qualis maritus circa res hujusmodi, ob quas homines inflammantur, futurus sit. Hac nocte, quo liberiori omnia condoceam sermone, una meo in lecto decumbemus, quem dulcissimum mihi Veneris stadium vocare apte possim. Postera concubinum experieris jucundiorem, quam ego fuerim concubina.

_Octavia._ Rides, Tullia; apage ab his dictis, quae amori in te meo injuriam faciunt, quam tuus non ferat, si ex animo me amas.

Colloquium Secundum

Tribadicon

----

O_ctavia._ Habet nunc idem nos lectus tuus, in quo voluisti me saepe, non solummodo tecum, sed etiam in amplexibus tuis noctes ducere, cum Callias abfuit maritus tuus.

_Tullia._ Duxi interdum insomnes, quod, tuo amore per omnes venas misso, quo me macerabam, velut incendio urerer.

_Octavia._ Me amabas? nec etiam amas?

_Tullia._ Amo, cognata, et misere pereo.

_Octavia._ Peris tu vero, quam vita mea servari malim incolumem? Quae haec est aegritudo animi? Nam te corpore bene quidem valere, omnia faciunt ne dubitem.

_Tullia._ Ut tu Caviceum, sic te ego.

_Octavia._ Aperte loquere: quae est ista verborum caligo?

_Tullia._ Sed primum a te tam venusta, tam formosa, tam tenera, abige etiam procul a te quicquid id est pudoris.

_Octavia._ Cum nudam me voluisti ingredi lectum tuum (et obsequuta sum), ut ingressuram me dixisti cum dabor Caviceo fruenda, nunquid satis pudorem procul a me omnem abegi?

_Tullia._ Nam Lydorum dixit olim Regina: "Exui tunicam simul et deponi pudorem."

_Octavia._ Te hortante vici timiditatem meam, te duce vici me.

_Tullia._ Da mihi suavium, suavissima virgo.

_Octavia._ Quidni? quot voles et quod voles.

_Tullia._ O speciem oris divinam! O luce lucidiores oculos! O formam Veneream!

_Octavia._ Et operimenta dejicis? jam nescio quid timerem, quod tibi imprecor, si Tullia non esses. Ecce me nudam habes, quid praeterea?

_Tullia._ O Dii! personam agere Cavicei, dedissetis ut vellem, posse!

_Octavia._ Quid istud est? Ambas papillas meas, ut tu nunc, prehendet Caviceus? Oscula osculis tam frequentia miscebit? Labia, collum, mammas morsibus his petet?

_Tullia._ Isthaec, corculum, praeludia erant ad pugnam, et promulsidaria ad plenas Dionaeas epulas.

_Octavia._ Apage, corpus totum manu pererras; inferius demittis manum. Quid femora attrectas mea? Ah! ah! ah! Tullia. Quid eam, amabo, partem vellicas? Nec oculorum ab eo loco dimoves aciem.

_Tullia._ Cum voluptate conspicio curiosa istum Veneris campum, non latum, non spatiosum quidem, sed amoenissimis deliciis plenum, in quo Martis tui vires hauriet inexhausta Venus.

_Octavia._ Sana non es, Tullia. O si Caviceus esses, jam ego in tuto non essem: nam sedens quid jacentem per omnia membra adversam aversamque oculis lustras? Est nihil in me quod pulchritudinem tuam superet: ipsa te tuere, si quid tueri velis, quod et possis amare et debeas laudare.

_Tullia._ Fatua sim, non modesta, si me negem pulchritudine aliqua praeditam; nam et floret aetas, sextum supra vicesimum vix complevi annum. Partu uno a me Callias pater est. Si quae in tuos sensus ex me voluptas dilabi potest, fruere, Octavia, nihil moror.

_Octavia._ Nec etiam ego. De me gaudii, quicquid capere poteris, id capias, per me licet. Sed scio tibi a virgine, ut sum, nullam venire posse voluptatem, nec etiam a te mihi, quamquam vere sis velut leporum et venustatum omnium mirabilis hortus.

_Tullia._ Hortum quidem habes, in quo Caviceus suavissimis fructibus libidinem suam libidinosam pascet.

_Octavia._ Hortum non habeo, quem etiam non habeas iisdem fructibus uberem. Hortum vero quid vocas? ubi situs? qui sunt hi fructus?

_Tullia._ Percipio nequitias tuas: hortum certe tuum, quae de meo objicis, tam nosti, quam ego meum.

_Octavia._ Eo forte vocas vocabulo partem eam quam dextra tua expansa occludis, quam digitis vexas, quam summis unguiculis sollicitas mihi ad pruritum?

_Tullia._ Ista est, cognata, cujus usum inepta nescis; sed faxo scias.

_Octavia._ Si scirem extra nuptias, nec proba essem, nec amore tuo digna, tam dissimilis tibi. Verum, quis futurus sit usus ille, edoce. At enim repone te in lectum: nam sedendo, ut facis, et tibi et mihi creas molestiam.

_Tullia._ Faciam tibi satis. Nunc arrige aures: tam sane arrexerit Caviceus facile et frequenter, ut tu aures ad hunc sermonem arriges. Faxit Venus! omen cape, Octavia.

_Octavia._ Capio omen. Cachinnos edis? Quid latet, sub his verbis, nequitiae, sane non video.

_Tullia._ At senties quid hoc sub omine deliciarum optetur horto tuo.

_Octavia._ Surdae loqueris.

_Tullia._ Faxit Venus audias atque intelligas! Hortus ille tuus, quem nec verna nec hiberna tempestate flores fructusque Venerei deficiant, velim, locus is est, cognata, quem sub inferioris ventris tumore lanugo obnubit, tibi quidem mollior; pubem vocant. Haec documento est esse viro aptam et Veneri maturam virginitatem, in ea puella in qua exorta primum efflorescit. Cymbam, navim, concham, saltum, clitorium, portam, ostium, porcum, interfemineum, lanuvium, virginal, vaginam, facandrum, vomerem, agrum, sulcum, larvam, annulum Latini dixere; Graecis vero est {~GREEK SMALL LETTER ALPHA U+03b1~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA WITH PSILI U+1f30~}{~GREEK SMALL LETTER DELTA U+03b4~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA WITH PERISPOMENI U+1fd6~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER NU U+03bd~} et {~GREEK SMALL LETTER DELTA U+03b4~}{~GREEK SMALL LETTER EPSILON WITH TONOS U+03ad~}{~GREEK SMALL LETTER LAMDA U+03bb~}{~GREEK SMALL LETTER TAU U+03c4~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA U+03b1~} et {~GREEK SMALL LETTER CHI U+03c7~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA WITH PERISPOMENI U+1fd6~}{~GREEK SMALL LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER FINAL SIGMA U+03c2~} et {~GREEK SMALL LETTER EPSILON WITH PSILI U+1f10~}{~GREEK SMALL LETTER SIGMA U+03c3~}{~GREEK SMALL LETTER CHI U+03c7~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA WITH OXIA U+1f71~}{~GREEK SMALL LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA U+03b1~}. Julia Augusti filia dicebat, ideo se Agrippae marito parere quam simillimos liberos, quod nunquam nisi plena navi vectores tolleret. {~GREEK CAPITAL LETTER EPSILON WITH PSILI U+1f18~}{~GREEK SMALL LETTER SIGMA U+03c3~}{~GREEK SMALL LETTER CHI U+03c7~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA WITH OXIA U+1f71~}{~GREEK SMALL LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA U+03b1~} focus et caminus est; {~GREEK SMALL LETTER CHI U+03c7~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA WITH PERISPOMENI U+1fd6~}{~GREEK SMALL LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER FINAL SIGMA U+03c2~} porcus; {~GREEK SMALL LETTER DELTA U+03b4~}{~GREEK SMALL LETTER EPSILON WITH TONOS U+03ad~}{~GREEK SMALL LETTER LAMDA U+03bb~}{~GREEK SMALL LETTER TAU U+03c4~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA U+03b1~} littera apud Graecos est hoc nomine, sed ejus litterae figura ab horti nostri forma oppido differt. Volo te, cognata, evadere ex amplexibus meis hac nocte doctiorem, quam si somniaveris in Parnasso, ut etiam possis Graece concumbere: audivisti de Juvenale.

_Octavia._ Malim esse docta, ut tu es, cognata, quam satiari voluptatibus. Cum te video tam juvenem et tam doctam, opto te fieri Caviceum. Quam laeto tibi animo omnes corporis dotes prosternerem!

_Tullia._ Amplexare me, cara virgo, amore tuo furentem. Qua licet, oculis et amplexibus, meas patere nequitias. Nihil inde Caviceo deperibit, nec tibi. O vanos conatus meos, quicquid aggrediar misera! Quam efflictim te depereo!

_Octavia._ Solare amorem tuum, et illam mentis impotentiam sequere. Quae voles, maxime volo.

_Tullia._ Ergo hortum tuum istum dono da mihi, ut ejus sim domina: non utilis tamen, quae nec clavim habeo qua fores aperiam, nec malleum quo pulsem, nec pedem quo subintrem.

_Octavia._ Dono do profecto, quae tota sum tua. Habeam aliquid quod juris tui non sit? Obvertis te in me: quid hoc est rei?

_Tullia._ Nec refuge, amabo, aperi femora.

_Octavia._ En. Totam me jam occupas: os ore premis, pectus pectore, uterum utero: amplectar etiam te, cum me amplecteris.

_Tullia._ Tolle altius crura, superinjice femoribus meis femora. Artifex tibi sum ego Veneris novae, quae nova es. Quam excellenter pares! Non ita egregie possim imperare, ut tu obsequeris.

_Octavia._ Ah! ah! Tullia mea, hera mea, domina mea, ut me pulsas, ut te agitas! Velim extinctos cereos illos, pudet lucem testem habere patientiae meae.

_Tullia._ Age intente quod agis. Ut ego adsilio, tu subsili; exagita crissantes nates, ut agito, et in aera mitte, ut poteris altius. Times te anima deficiat?

_Octavia._ Sane me rapidis his fatigas concussionibus; opprimis me; vim tam efferatam ab alia paterer?

_Tullia._ Tene, amplectere, Octavia, excipe... En, en fluit; furit pectus, ah! ah! ah!

_Octavia._ Hortus mihi tuus hortum meum incendit; abscede.

_Tullia._ Agedum, Dea mea, tibi ego vir fui, mea sponsa! mea conjux!

_Octavia._ O utinam mihi vir esses! quam amantem haberes uxorem! quam amatum haberem virum! Enimvero, etiam tu hortum meum imbre proluisti, quo me sentio perfusam: quam ignominiam depluisti in me, Tullia?

_Tullia._ Nempe perfeci opus; et Venereum virus ex caeca navis meae sentina projecit in cymbam virgineam tuam amor caeco impetu. At in imis praecordiis, major unquam permovit sensus tuos voluptas?

_Octavia._ Nullam fere, ita me Venus amet! ex ea re quam fecisti, animadverti me percepisse voluptatem. Commotior paululum fui, cum te commotissimam sensi, et ex ardore tuo scintillae aliquot in eam partem, quam obruebas tuis crebris subsultibus, inciderunt. Sed de incendio potius monuerunt, quam incenderunt. Verum, dic mihi, Tullia, iste etiam morbus tuus aliarum foeminarum mentem invadit, ut puellas ament et petant?

_Tullia._ Amant et petunt, nisi quae sunt stolidae et saxeae. Nam quid gratius puella nitida et polita, ut tu nitida et polita es? Sic Iphim nondum puerum Ianthe urebat:

Iphis amat, qua posse frui desperat, et auget Hoc ipsum flammas, ardetque in virgine virgo. Vixque tenens lachrymas: "Quis me manet exitus?" inquit, "Cognita quam nulli, quam prodigiosa, novaeque "Cura tenet Veneris? Si Di mihi parcere vellent, "Perdere debuerant; si non et perdere vellent, "Naturale malum saltem de more dedissent. "Non patris asperitas, non se negat ipsa roganti, "Nec tamen est potiunda tibi: nec ut omnia fiant, "Esse potes felix, ut Dique hominesque laborent. "Nunc quoque votorum pars nulla est vana meorum. "Dique mihi faciles, quidquid valuere, dederunt. "Quodque ego, vult genitor, vult ipsa, socerque futurus; "At non vult natura potentior omnibus istis, "Quae mihi sola nocet. Venit ecce optabile tempus, "Luxque jugalis adest; et jam mea fiet Ianthe: "Nec mihi continget; mediis sistemus in undis. "Pronuba quid Juno, quid ad haec, Hymenaee, venitis "Sacra, quibus qui ducat abest, ubi nubimus ambae?"

Fatendum utique est, Octavia mea, libidinosissimae sumus pleraeque omnes. Audis Quartillam Petronianam? "Junonem meam iratam habeam, si unquam meminerim virginem fuisse: nam et infans cum paribus inquinata sum, et subinde prodeuntibus annis majoribus me pueris applicui, donec ad hanc aetatem pervenerim."

_Octavia._ Hactenus, Tullia, et probe nosti, non corporis tantum, sed et purae mentis agito. Stolidam voces et fatuam. Sentio tamen jam jam me libidine tangi, et Veneris cupiditate. Nuptiarum prope adesse mihi diem, etiam ultro aestui meo gratulor Venereo; nam, opinor equidem, si cubent nobiscum viri, solidam nos et veram tantum in eorum amplexibus nancisci posse voluptatem.

_Tullia._ Recte judicas et senties postera nocte: fortunet te Lampsacenum ferculum! Sed tumor ventris, impraegnatio, partus, consequi solent hominum liberiores nobiscum lusus, et "turgentis verbera caudae." Extra nuptias periculis et infortuniis infesta, quae puellas ad plenum coitum vocat et impellit Venus. Sub Hymenaeo libera et laeta; e contrario omnia. Quo flammeo obnubunt novae nuptae caput, obnubunt et omnia libidinis suae facinora; hoc velo perspicaces legum et vulgi oculos feliciter fallunt. Igitur, Octavia, alia via virginibus, et coelibem ducentibus vitam, eundum fuit ad voluptatem, ad quam vides omnia animantum saecla, ut Lucretius loquitur, impetu ferri, quem nulla nisi ipsa vis Veneris emolliat. Itaque virginem amari a virgine nihil mirum: quandoquidem et maximi Heroum invenerunt olim suo in sexu incentiva libidinis suae.

_Octavia._ Etenim virgo non es, quae virum experta es; plena tibi liberum est voluptate potiri. Qui fieri potest ut me ames? ut ea via Venerem quaeras, qua Venus aberrat semper a Venere?

_Tullia._ Primum, Pomponia mea (nihil enim ex rebus meis volo te lateat), cum familiariores altera alteri a crepundiis essemus, ante hos annos, sic coepit mecum colluctari ingeniosa, sed procax; libidinosa, ut nulla magis, sed cauta ut etiam nulla magis. Abhorrebat a principio ab ea re animus meus: paulatim assuevi huic, ut loquebar, molestiae; et exemplo praeibat Pomponia, usuram corporis sui non modo accommodans petulantiae meae, sed et ipsa jubens, dulcissima mihi pellex, et sibi lena. Demum factum est longo hujus voluptatis usu, ut ab ea me vix queam abstinere; sed ubi fulgetris tuis innumeris cor meum perculisti, Octavia mea, amore tuo ita exarsi, ita exardeo, ut omnia, imo Calliam meum, prae te habeam despectui, et in amplexibus tuis mihi credam repositam voluptatem omnem. Noli praeterea me putare proterviorem. Nam hic mos ubique fere terrarum inolevit. Italae, Hispanae, Gallae foeminae invicem amant altera alteram; et si pudor absit, omnes confestim, altera in alteram, ruant prurientes. Lesbiis praesertim olim id sceleris familiare, quod Sapphus nomen commendavit, atque adeo nobilitavit. Illius lumbos Andromeda, Athis, Anactorie, Mnais, et Girino amasiae, quam saepe fatigarunt! Ejus generis heroidas Graeci Tribadas vocant; Latini Frictrices et Subagitatrices. Philaenis vero, quod huic voluptati indulgeret perditissime, invenisse credita est, et usu suo, quae scilicet magni nominis erat, inauditae ad suam aetatem voluptatis usum foeminis puellisque apud suos suasisse. Tribadas dixerunt quod tererent ac tererentur; frictrices a corporum frictione; subagitatrices a motu concitatiori. Quid plura? Octavia mea, agere et pati mulieris est non inficetae, ac cui cor salit sub pectore.

_Octavia._ Hercle! mira narras, sed jucunda aeque ac ridicula. Tu igitur jam audies et tribas et frictrix et subagitatrix: quam me vero dices?

_Tullia._ Cypridem meam mollem, mellitam, auream. At enim nihil admovi quo fieres minus integra, quo perfringerem ostiolum istud tuum, quo delibarem virginitatem istam tuam florentem.

_Octavia._ Quo potuisses, scilicet?

_Tullia._ Milesiacae compingebant sibi e corio veretra octo digitos longa, et pro modo crassa. Aristophanes author est his uti solitas foeminas sui aevi; ac hodie quoque Italis, Hispanisve maxime, sicut et Asiaticis mulieribus, id instrumentum mundi muliebris et pretiosioris supellectilis praecipua pars est: magno in pretio habetur.

_Octavia._ Non intelligo id quid sit, cuive usui.

_Tullia._ Olim intelliges; sed ad alia nostra deflectat confabulatio.

Colloquium Tertium

Fabrica

----

O_ctavia._ Ah! ah! ah! Tullia, ut tu in me prosiliisti! O si te hominem fecissent Dii!

_Tullia._ Eodem omnino modo prosiliet in te, divaricatis femoribus jacentem, vir tuus. Os occupabit osculis, papillas illas sororiantes exsuget, pectus premet pectore, totam opprimet, concutiet, sed multo et validius quam ego potui, qui et validior multo et vegetior. Motus ciebit quo lectus, in quo cubabis, contremiscet, ipsiusque adeo cubiculi contignatio. Nam qua prima nocte vim intulit pudicitiae meae Callias, eo impetu et corporis viriumque nisu in me furebat ruebatque, ut contremere lectus meus audiretur ab iis, qui in proximo cubiculo pervigilium Veneris meae celebrabant. Vide, amabo, quid de me in hoc certamine sit factum, a quo tamen victoriae laudem retuli.

_Octavia._ Quid de me fiet, si tam rudem nacta fuero athletam? Nam tu annis major et corpore habilior, quam nunc sum, eras, cum tradita es Calliae fruenda: profecto video multam mihi crucem paratam.

_Tullia._ Haud negem, Octavia, multum tibi laboris ferendum; et si negem, illuserim profecto inscitiae tuae. Sic se res habebit.

_Octavia._ Doce diligenter omnia quae me scire convenit. Quis hic dolor futurus est? quam acer, et quam diuturnus? Malim certe ego momento acriorem, quam mediocriorem et diuturniorem.

_Tullia._

Nec tu non aliquid, sed prima nocte dolebis. Omne in amore malum, si patiare, leve est.

_Octavia._ Patiar certe, et spero forti constantique animo: nam quid facerem? Verum, age, quid patiar?

_Tullia._ Eam corporis nostri partem, de qua jam colloquutae sumus, vulgo etiam _vulvam_, _cunnum_, _fregnam_, _ficum_, _potam_, Latini et nostri homines appellant; _vulvam_ quasi valvam dicere voluissent; _cunnum_ a cuneo, quod vi multa enitendum sit in eam primis in congressibus; aut a Graeco verbo {~GREEK SMALL LETTER KAPPA U+03ba~}{~GREEK SMALL LETTER UPSILON U+03c5~}{~GREEK SMALL LETTER NU U+03bd~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON WITH OXIA U+1f79~}{~GREEK SMALL LETTER FINAL SIGMA U+03c2~}, quasi, qui foetor in ore canis esse solet, idem etiam plerumque in hoc infimo corporis nostri ore esse soleat; aut a Graeco {~GREEK SMALL LETTER KAPPA U+03ba~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON WITH OXIA U+1f79~}{~GREEK SMALL LETTER NU U+03bd~}{~GREEK SMALL LETTER NU U+03bd~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER FINAL SIGMA U+03c2~}, quae vox barbam sonat, quia hac in parte nos barbatas inepti jocantur, lanuginem quae pubem nobis circumvestit barbam vocitantes; aut potius {~GREEK SMALL LETTER ALPHA WITH PSILI U+1f00~}{~GREEK SMALL LETTER PI U+03c0~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON WITH VARIA U+1f78~} {~GREEK SMALL LETTER TAU U+03c4~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER UPSILON WITH PERISPOMENI U+1fe6~} {~GREEK SMALL LETTER KAPPA U+03ba~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON WITH OXIA U+1f79~}{~GREEK SMALL LETTER NU U+03bd~}{~GREEK SMALL LETTER NU U+03bd~}{~GREEK SMALL LETTER EPSILON U+03b5~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA U+03b9~}{~GREEK SMALL LETTER NU U+03bd~}, quod intelligere significat: sicut enim a _mente mentulam_ dixerunt, sic etiam _cunnum_ ab intelligentia. Nimirum et mentulam sicut se ipsa regit, ut mente praedita esse videatur, mentis quae in capite sedet imperiis parum obsequens: ita hic et per se agit, et per se intelligit, in rationis leges rebellionem movens, quae solo possit non mentis, sed mentulae beneficio componi. Nos honestiori appellatione pudendum appellamus; cujus labra quibus occluditur, cadurda dici apud veterem grammaticum legi. In hanc primum partem totis viribus torquebit immanem hastam suam Caviceus; hoc momento magnos tibi cruciatus dabit, mox et majora gaudia.

_Octavia._ Cito citius doloris oblivionem gaudia afferent!

_Tullia._ Vides mirabilem ejus fabricam. Primo quodam tumore, quem lanugo tibi mollis tegit, protuberat; nec credas intra femina ob turpitudinem, quae sane illi nulla est, conditam, sed ad usum repositam. Tumorem illum monticulum Veneris vocitant: quem qui semel inscenderit, Octavia mea, Parnasso, Olympo, montibus sacris anteponat semper.

_Octavia._ Inscensorem habeam, aeque ac es, jucundum! Non erit quod Parnasso Apollinem suum, Olympo Jovem invideam.

_Tullia._ Duae sunt rimae, altera sub altera, quibus monticulus hic ad plenum dehiscit coitum. Priorem magnam vocant, altera interior est. Illa partui opportuna; nos enim, Octavia, velut quaedam officinae sumus generi humano excudendo. Si angustior esset, dum foetus in vitales auras editur, distendi non posset absque horribili cruciatu: et distendi et dilatari necesse est. Adolescentiores, cum primum attingendi hujus loci potestas datur, aeque intus patere puellas foeminasque putant, ac exteriori hoc patent ostio, et vidi qui horrerent ridiculosi. Interior autem minor est; labra vero quae latera tegunt majoris rimae, cadurda dixi vocitari. Alae sunt intra reconditiorem illam rimam, mihi quidem prominentiores: nymphis his nomen est. Sed sub alis in virginibus, qualis tu es, exsurgunt quatuor velut valvulae. Occludunt eae ad uterum iter, quod primis in congressibus, sine vi et conatu multo, vir non aperiat libidini suae.

_Octavia._ Praesentisco, in eo conatu omnis erit doloris, de quo narrasti, acerbitas.

_Tullia._ Sine institutam absolvam descriptionem: ut sunt simul junctae hae membranulae quatuor in canaliculum desinunt, quasi caryophylli est. At non transversam, quasi obductae, tenent uteri viam: versus exterius horti ostium objiciunt se erectae; interdum vero aliquantisper sursum versus dehiscunt; hac scilicet demittuntur via, qua a corpore nostro excreta expellit foras vis naturae. Sed de clitoride me fugit dicere: speciem penis refert membranosum corpus in extrema fere pube. Ac si penis esset, obdurescit tentigine; improba adeo titillatione foeminas inflammat vividioris paulo naturae, ut adhibita manu, si irritentur ad Venerem, plerumque non exspectato conscensore ipsae sponte colliquescant. Profecto dum me Callias nequitiis suis conscelerat, dum demulcet, dum attrectat, idipsum saepe saepius experta sum. Intra ipsius manus, in his locis liberius ludentes, copiosus decidit ex horto meo roscidus humor. Hinc illi in me jocorum larga seges, et facetiarum campus. Sed quid facerem? in cachinnos erumpit, rideo ego. Petulantiam ejus increpo, increpat libidinem meam; ludus sumus alter alteri: et dum ludimus verbis, re prosilit in me, sternit volentem nolentemque, init jacentem, et quod humoris hortum meum amisisse jocatur, vi magna refundit e suo, nihil ut querar per ejus culpam mihi periisse.

_Octavia._ Beatam vivitis ambo vitam, et deliciis plenam; alter alteri estis oppido satis ampla felicitas.

_Tullia._ Demum, quod ab horti ingressu ad summum hortum interjacet itineris, vaginam appellant, in quam se penis, dum concutitur mulier, induit. Uteri modo collum, modo cervicem, modo sinum pudoris medici vocant. Amplexatur vero, constringit, exsugitque virile membrum, quod in eam vaginam impellitur, et inseritur. Hic est, Octavia, velut tubus, per quem genus humanum ab alta nihili caligine transit in vitae lucem.

_Octavia._ Rem ita depingis, ut videar mihi ea etiam omnia quae indita latent in imis meis visceribus, quasi ob oculos posita.

_Tullia._ Tibi quidem, cognata, haec interior rima, quique eam consequitur sinus, minus patent quam mihi. Age, haec omnia defixo obtutu introspiscere libido est: aperi crura quam maxime, quod tibi commodum fuerit.

_Octavia._ Aperta habes: quid mihi tunc cum his oculis tuis emissitiis? Diducis digitis haec utrinque labra: quid intro vides?

_Tullia._ Dulcis virgo! video florem, quem qui videret, floribus praeferat odoribusque cunctis.

_Octavia._ Ah! Tullia, contine, amabo, lascivam manum; retrahe hunc maleficum digitum, quem intromittis; mihi vere dolorem, dum altius agis, inflixisti.

_Tullia._ Misereor tui, o concham pretiosam, Veneri concipiendae meliorem quam haec fuit concha, e qua aiunt ortam Venerem! Bonis avibus natum Caviceum, cui hic nova nascetur in hac concha Venus!

_Octavia._ Enim vero dicis miserere mei te.

_Tullia._ Scilicet te video excarnificandam miseris modis.

_Octavia._ Qui fiet? quid miraris?

_Tullia._ Ut parvo tuus ostio hortus apertus est, ut difficilem ostendit ingressum, timeo ne Caviceo etiam labor incumbat, quem molestiorem habeat quam gratiorem, ut sit etiam gratissimus. Vidisti ejus catapultam, qua est castrum istud tuum diverberaturus?

_Octavia._ Non vidi: sed ecastor sensi, qualem fingunt Herculis clavam, crassam, rigidam, et bene longam.

_Tullia._ Dixit probe mater mutoniatum esse, vehementer gaudet; mentulatiorem in hac urbe nostra hominem esse putat neminem. Respondi haec jactanti, Calliae viro meo machaeram esse latos octo digitos longam: nihili eum esse hominem ad Caviceum reposuit. Se quidem dolere sortem tuam et invidere: eam gratulari tibi multum; Caviceo penem esse ait longum digitos undecim, crassum vero ut brachium habes, qua cum manu committitur.

_Octavia._ O monstrum! Et hanc omnem molem in corpus meum vi trudet? Pati potero? Jam cor dolet, cum venit in mentem quantae me miseram aerumnae maneant.

_Tullia._ Ne tamen desponde animum. Longitudine cedit Callias Caviceo: Caviceus profecto crassitudine Calliam non vincit. Nam brachium hoc meum vides?

_Octavia._ Video aedepol. Caeca sim ni videam.

_Tullia._ In hunc modum illi mentula turgescit, cum irascitur ea in me: nunc tamen haec machaera bene convenit in vaginam meam.

_Octavia._ Quae tandem illa est vagina tua victrix, fulminatrix, velim scire.

_Tullia._ Non tam discrepant pulices a pullis, quam a mea haec tua. En inspice, intuere, explora.

_Octavia._ Projice te in lectum, et statue supinam: nam videre probe nequeo cum sedes.

_Tullia._ Jaceo, intuere omnia diligenter. Utile id tibi, et mihi dulce.

_Octavia._ Chasma video: quale Curtium mersit et absorpsit armis onustum, equo vectum, video! Admovebo manum, diducam latera: manum etiam totam libere mittere intro possim, si velim. Digitum meum, quippe qui Venereus est, indere libet, qui campum hunc omnem quantus est pererret, de eoque nuntiet mihi quam latus, quam altus, quam mentulae commodus. Euge, ipsi imo Priapo conveniat, ah! ah! ah! vel si quis Priapo mentulatior. Verum et nares afflat meas spiritus teter:

... Talis sese halitus atris Faucibus effundens nares contingit odore.

Quam male olentes hic tuus hortus fert flores! Ex his pigeat Venerem sertum fieri sibi, aut coronam.

_Tullia._ Faceta es, cara virgo, et salse loqueris. Tu autem, qualis nunc sum, et intra paucos menses eris postquam pepereris; et patebis immensum, ut patere me vides; et hiabit infima haec uteri sedes, ut hiat mihi; et quae nunc hac parte tam pura es spiritu, quam es ore, nocenti perflabis nares meas odore, manumque, si te contigerit, inficies. Haec sunt nuptiarum incommoda, haec sunt voluptatum nostrarum accessiones. Sic, ne dubites, fiet.

_Octavia._ Id quomodo fiet? cupio scire.

_Tullia._ Postquam hominis membrum illud in suam excrevit magnitudinem, penetrat se eo furore in corpus nostrum, ut omnem locum conspurcet, contaminet, polluat.

_Octavia._ Sed promissorum te non capiat oblivio.

_Tullia._ Intelligo quid quaeras, adsum. Partem eam tamen virilem, tam efferam, tam impotentem, variis laudibus praedicant quae amant, quae expertae sunt; ulla nec est experta quin amet.

_Octavia._ Amabo igitur vehementer, cum experta fuero.

_Tullia._ Praeclare. _Veretrum, mentulam, penem, phallum, taurum, machaeram, pessulum, peculium, vasa, vasculum, pomum, nervum, hastam, trabem, palum, mutonem, verpum, coleos, scapum, caulem, virgam, pilum, fascinum, caudam, mutinum, noctuinum, columnam_, appellatione partim propria, partim translata vocant Latini. Graeci varia etiam vocabula: nam {~GREEK SMALL LETTER PHI U+03c6~}{~GREEK SMALL LETTER LAMDA U+03bb~}{~GREEK SMALL LETTER EPSILON WITH TONOS U+03ad~}{~GREEK SMALL LETTER PSI U+03c8~}, {~GREEK SMALL LETTER KAPPA U+03ba~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA U+03b1~}{~GREEK SMALL LETTER UPSILON U+03c5~}{~GREEK SMALL LETTER LAMDA U+03bb~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON WITH TONOS U+03cc~}{~GREEK SMALL LETTER FINAL SIGMA U+03c2~}, {~GREEK SMALL LETTER GAMMA U+03b3~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER NU U+03bd~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA WITH OXIA U+1f77~}{~GREEK SMALL LETTER MU U+03bc~}{~GREEK SMALL LETTER ETA U+03b7~} {~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER UPSILON WITH PSILI U+1f50~}{~GREEK SMALL LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA WITH OXIA U+1f71~}, {~GREEK SMALL LETTER KAPPA U+03ba~}{~GREEK SMALL LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA U+03b9~}{~GREEK SMALL LETTER THETA U+03b8~}{~GREEK SMALL LETTER ETA WITH OXIA U+1f75~}, {~GREEK SMALL LETTER PI U+03c0~}{~GREEK SMALL LETTER EPSILON WITH TONOS U+03ad~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER FINAL SIGMA U+03c2~}, {~GREEK SMALL LETTER SIGMA U+03c3~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA WITH OXIA U+1f71~}{~GREEK SMALL LETTER THETA U+03b8~}{~GREEK SMALL LETTER ETA U+03b7~}, {~GREEK SMALL LETTER EPSILON WITH PSILI AND OXIA U+1f14~}{~GREEK SMALL LETTER MU U+03bc~}{~GREEK SMALL LETTER BETA U+03b2~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER LAMDA U+03bb~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER NU U+03bd~}, {~GREEK SMALL LETTER SIGMA U+03c3~}{~GREEK SMALL LETTER TAU U+03c4~}{~GREEK SMALL LETTER ETA WITH PERISPOMENI U+1fc6~}{~GREEK SMALL LETTER MU U+03bc~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA U+03b1~}, {~GREEK SMALL LETTER SIGMA U+03c3~}{~GREEK SMALL LETTER UPSILON WITH OXIA U+1f7b~}{~GREEK SMALL LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA U+03b9~}{~GREEK SMALL LETTER GAMMA U+03b3~}{~GREEK SMALL LETTER XI U+03be~}, {~GREEK SMALL LETTER KAPPA U+03ba~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA WITH OXIA U+1f71~}{~GREEK SMALL LETTER PI U+03c0~}{~GREEK SMALL LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER FINAL SIGMA U+03c2~}, {~GREEK SMALL LETTER TAU U+03c4~}{~GREEK SMALL LETTER UPSILON WITH OXIA U+1f7b~}{~GREEK SMALL LETTER LAMDA U+03bb~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER FINAL SIGMA U+03c2~}, {~GREEK SMALL LETTER KAPPA U+03ba~}{~GREEK SMALL LETTER OMEGA U+03c9~}{~GREEK SMALL LETTER LAMDA U+03bb~}{~GREEK SMALL LETTER ETA WITH PERISPOMENI U+1fc6~}, {~GREEK SMALL LETTER RHO WITH DASIA U+1fe5~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA WITH OXIA U+1f71~}{~GREEK SMALL LETTER PHI U+03c6~}{~GREEK SMALL LETTER ETA U+03b7~}, {~GREEK SMALL LETTER ALPHA WITH PSILI U+1f00~}{~GREEK SMALL LETTER NU U+03bd~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA U+03b1~}{~GREEK SMALL LETTER GAMMA U+03b3~}{~GREEK SMALL LETTER KAPPA U+03ba~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA U+03b1~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA WITH PERISPOMENI U+1fd6~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER NU U+03bd~} dicitur et {~GREEK SMALL LETTER RHO WITH DASIA U+1fe5~}{~GREEK SMALL LETTER ALPHA U+03b1~}{~GREEK SMALL LETTER PHI U+03c6~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA WITH OXIA U+1f77~}{~GREEK SMALL LETTER DELTA U+03b4~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON U+03bf~}{~GREEK SMALL LETTER FINAL SIGMA U+03c2~}. Extra rei Venerae usum, iners et pendulus jacet homini nervus; ad eam vero rem arrigitur, intumescit, furit, in eam crescit magnitudinem, quae nobis primum incutiat vehementem metum, mox quidem acrem virginibus dolorem ferat, ac post devirginitatis summam voluptatem, quae et metum et dolorem longe superet.

_Octavia._ De voluptate nescio, nec de dolore scire velim: utique de metu sentio.

_Tullia._ Subtus et ad radicem ejus vasculum cohaeret, scrotum vocant, pilis multis, crispis, duriusculis obnuptum et opertum. In eo virilitatis testes, iidemque nobis amoris erga nos hominum benefici testes.

_Octavia._ Non vidi, non audivi de his testibus: expedi quid rei sit.

_Tullia._ Globuli sunt duo non adeo parvi, non exacte rotundi, admodum duri; et quo duriores, eo aptiores ad libidinem. Quod duo numero sint, didymos ob eam rem Graeci appellant, et id nomen magni viri tulerunt multi. Fuerunt quibus unum praeterea naturae adjecit munificentia, ut tres haberent. Hoc in numero Agathocles fuit Syracusanorum tyrannus, quem idcirco {~GREEK CAPITAL LETTER TAU U+03a4~}{~GREEK SMALL LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA U+03b9~}{~GREEK SMALL LETTER OMICRON WITH OXIA U+1f79~}{~GREEK SMALL LETTER RHO U+03c1~}{~GREEK SMALL LETTER CHI U+03c7~}{~GREEK SMALL LETTER IOTA U+03b9~}{~GREEK SMALL LETTER NU U+03bd~} nominarunt. Nota est eo nomine apud nos Coleonum gens nobilis, quae Bartholomaeum illum Coleonem Imperatorem summum in Italicis bellis tulit. Omnes in ea viri fere tribus testibus ad Veneris duella, ut praestantibus animis ad Martis certamina, vigent. Fortunatae quas uxores habent! nam in testium anfractibus ambrosii illius roris velut officina est, qui nos tam amicabiliter demulcet, et vulnera quae penetrando in corpus nostrum mutinus fecit, mirabiliter curat, diu ne doleant; cui debeo pupulam meam; cui debeo omnia gaudia mea; cui se fert acceptum genus humanum. Semen vulgo vocant et sperma, alterum Latinae, alterum Graecae originis. In sulcos enim foemineos projectus, mox in hominem fingitur. Omnium animalium homo maximam seminis copiam emittit: quibus autem tres fabri in eam rem laborant, ut etiam Fulvio Pomponiae meae fratri, sane eorum opera foeminas abundantiori imbre proluunt, quam quibus solum duo; et res, ut loquor, sic est.

_Octavia._ Forte et tres Caviceo insunt, ita me ejusmodi roris pluvia totam ad usque fere umbilicum aspersit, indusium madefecit.

_Tullia._ Vegetum juvenem et tuae Veneris cupidum, cognata, turpe esset exsiccatis tibi vasis litare, Venerique tuae. Reliqua persequar. Liquor hic spumosus, albus, viscidus, veretri sputum, ab eo loco in quo excoctus, perfertur ad summum virgae caput, moxque propellitur tanto impetu, ut tres etiam pedes longe a se evomat, qui ejaculatur. Igitur cum opus ad finem venit, post multas concussiones, tam rapide in imum uterum projicitur, ut quibus sensus foeminis non penitus torpescit, impeti, et igneo se intro imbre rigari magna sentiant cum voluptatis titillatione. Verba desunt, Octavia, quibus apte satis eam voluptatem depingam; tute tibi dixeris intra paucas horas.

_Octavia._ Scilicet ex summo virgae capite fluant hi lactei rivi? Priapo quidem caput esse non negem, qui quod mentulatissimus esset, Lampsacenos inter homines esse desiit nempe ut Deabus proximus esset, ut audivi a te; sed illi hominum membro caput etiam esse nesciebam, quae homini cuilibet duo esse capita, inepta, nesciebam.

_Tullia._ Et fuerint profecto beati, fortunatique, ac summa inter Heroas gloria, quibus etiam fuerint tres penes! Extremam penis partem in oblongum effictam, vocant caput, balanum, et glandem; quam si summis digitis compresseris, tantum abest ut dolore afficias ullo, quin imo dulciori pruritu affeceris. Nec ulla faciliori breviorique via ad Venerem tuam, cum oestro percita ardebis, Caviceum abduxeris ex alienissimis etiam ab hac cogitatione cupiditatibus. Et operitur pileolo id Priapi caput, praeputium nominant; quem vix superbus ille deponat noctuinus, nisi ut te salutet, apertoque capite dominae aulam subeat.

_Octavia._ Mirifica es: te audiendo nulla unquam me capiet satietas; ita, o utinam! nec Calliam tecum dormientem.

_Tullia._ Connivent jam mihi mei oculi somno, quae longae vigiliae sum valde impatiens. Ideoque sic loqueris, ut loquuta es, quod animadvertisti me somniculosam eloqui, quem tecum habeo, his de rebus sermonem.

_Octavia._ Noli somnum tenere, amabo; admitte, qui tibi jucunde blanditur.

_Tullia._ Per Venerem tuam et meam, atque adeo Cavicei! opus est tibi magis somnus quam mihi: nam proxima nocte nec eum videbis, inter Cavicei complexus, oscula, compressiones, subagitationes, furores. Refice corpus tam tenerum, tam molle: ad id certamen te para fortiter ineundum.

_Octavia._ Faciam uti vis; verum me major tuae valetudinis cura tenet quam meae. Obdormisce jam, nequidem verbum mittam.

_Tullia._ Osculum impinge mihi: id mihi viaticum erit ad quietem.

_Octavia._ Tibi et os, et labra, corpusque totum dedo; quos volueris ex me fructus cape, tua sum.

_Tullia._ O basia quae Jupiter invideat mihi! o gratos complexus! o illecebrosos tactus! Permitte ut, composito intra papillas tuas ore, manu altera ad hortum tuum missa, altera ad nates illas duras et compactas affixa, sic obdormiscam, ut Mars cum Cypride sua dormire solet. Quum somno soluta fuero, qua fide coepi, quae supersunt repetito sermone eloqui pergam, dulcis virgo, hera mea.

_Octavia._ Loquacior es quam e re sit; tace et obdormi; age quod agis.

Colloquium Quartum

Duellum

----

T_ullia._ Non possum dicere quam optime recreata sim hoc tam longo somno, qui septem per horas continuas artus meos occupavit: tu vero, Octavia?

_Octavia._ Ego vero ab hora evigilo, quam somnii horrenda species e somno excitavit paventem trepidantemque.

_Tullia._ Narra somnium, si lubet.

_Octavia._ Videbar mihi cum Caviceo esse, Tullia, sub salicum ramis, qui nos ab aestu solis tuebantur, in opaca et viridi Padi ripa deambulare. Suavissimis deliniebat aures animumque meum questibus suis Caviceus, quos prae amore fundebat: suavium petebat, negabam; suadebas darem, dedi; cepit. Cum praeterea in sinum meum manum alteram demitteret, altero brachio complecteretur, tua ope, tua opera ab ejus me vix complexu explicui. Exsoluta in fugam me dedi, sequebatur; at cum jam esset comprehensurus, os obverto... Hem! Tullia, quid monstri video?

_Tullia._ Lupi invaserant in Caviceum, lacerabant amores tuos? an se gladio transfixerat?

_Octavia._ Bona verba! potius ipse sua me machaera transfigat!

_Tullia._ Faceti oris, salsi animi puellam!

_Octavia._ Video in foedissimum animal mutatum, Satyris, quales in pictis tabulis videmus, quam simillimum, sui dissimillimum. Horrebat pilis totum corpus, in capite duplex ad frontem excreverat hircinum cornu, in longum finiebat acumen. Aures vero, frons, oculi, nasus, vultusque totus Cavicei erat. Pilulum intentabat mihi longius, crassiusque duplo, quam homini est sub Veneris signis merenti: caetera in hircum desinebant. Ruebat in me, stuprum poscebat, ori os admovebat. Quid plura? tam insolens rei facies me terret. Quid vero id mihi mali portendat? tu tam docta potes dicere.

_Tullia._ Et possum dicere, cognata, et dicam suo tempore: nam inpraesentiarum nihil interest tua scire.

_Octavia._ Nec me sciendi cupiditate sinas diutius torqueri, hera mea, sponse mi,

... fuit si tibi quicquam dulce meum.

_Tullia._ Dulces alieni amoris fructus, florenti tibi et tenerae: at Caviceo, non dolorem, sed injuriam violati thori, portendit insomnium.

_Octavia._ Absit longe a me haec ignominia!

_Tullia._ Eos homines quorum uxores, non honesta Venere, ab aliis hominibus per libidinem se subigi patiantur, hircorum et cornutorum numero cedere vulgo aiunt.

_Octavia._ Audivi ut dicis. Igitur in eam ego perfidiam lapsura sum? Mei corporis non uni solum Caviceo usum dabo? Mortem ante oppetam, quam id admittam in me flagitii! An te alienae etiam libidini subjecisti? absit me credere: absit etiam de me quidquam simile speres.

_Tullia._ Confabulabimur de his, cara virgo, aptiore tempore, postquam deposueris virginitatem, et te Caviceus per aliquot menses diu noctuque conculcaverit, permoluerit, protriverit. Alio tempore, et scio, alia mens erit.

_Octavia._ Mutasse te mentem omnino oportet, nec in ea nunc esse sententia, in qua eras cum nupsisti Calliae, quae fers id de me judicii.

_Tullia._ Quis probro vertat invictam necessitatem, si in eam te fata amentiam agant, si me egerint, a qua ne Minerva quidem se expediat? Sed de Caviceo vidisti aliud nihil in somniis?

_Octavia._ Penitus nihil; et pervigil facta, altiori dum teneris sopore, quaecunque ex amoris arcanis dicendo retexuisti, hactenus cum animo meo revolvebam.

_Tullia._ Haec tela texitur Caviceo tuo, non matri quae te erudiendam mihi dedit. Quo doctior e complexu meo in Cavicei transibis amplexus, eo gratiores ex tua Venere capiet fructus. Sed qui sint ii fructus omnes aves scire, et aveo dicere ego, quorum post hanc noctem incredibilem senties suavitatem. Jam nosti in corpus tuum, qua rimas agit has duas, quas descripsi, inter femina tua tradendum illud pilum, quod te perfodiat ad septimam usque costam.

_Octavia._ Rides, Tullia. Qui fieri id possit? Per ludibrium narras.

_Tullia._ Quidquid id est, machaeram illam suam, qua vir est, impinget in eam corporis tui partem, qua foemina es. Sexus sexui commiscebitur, ut videri jam unus possitis in ea conjunctione, qui duo vere estis. Hoc quidem modo ea res tibi agetur omnis.

_Octavia._ Cupio, metuo scire; opto in amplexus Cavicei venire, metuo mihi cum venero.

_Tullia._ Principio, injectis brachiis, quasi vinculis, ita ut elabi non possis, nudus nudam arctissime constringet.

_Octavia._ Narra vero, soror, de Callia, ut jure suo tecum usus sit, cum data illi uxor es: nam de Caviceo nihil habes certi dicere.

_Tullia._ Satisfaciam desiderio tuo, et lapidea esses, si ex eo ludo quem lusit mecum Callias, cum virginitatem mihi excussit, quis etiam tibi lusus ludendus sit cum Caviceo minime perspiceres. Ac, nullo unquam tempore, tam gratae noctis joci ex memoria mea excident.

_Octavia._ Stertunt etiamnum omnes domi; Sol, naturae oculus, dierum pater, gravem videtur aperire oculum in terras; mortalium oculi silenti somno et molli natant in quiete; profundum ubique silentium. Tuta nobis omnia colloquentibus et colludentibus.

_Tullia._ Utique. Postquam me collocasset nudam in lecto mater, sudarium ad caput meum pulvino subjecit; osculum Calliae tulit et mihi; Calliam jussit, ut, se coram, suavium mihi jacenti et multo rubore suffusae daret; abiit, fores cubiculi occlusit, et clavem abstulit secum in cubiculum suum, in quo e nostris affinibus multi, et in eo numero Pomponia mea.

_Octavia._ Illam dicis quae tibi, ut aetate proxima, ita familiaritate intima, sodalium tuarum tibi semper fuit carissima.

_Tullia._ Si venustatem, si lepores, si ingenium nosceris mulieris, amares Pomponiam aeque ac amo. Paucos ante menses nupserat Lucretio juveni, animi dotibus corporisque donis praestanti. De re hac omni plane certiorem fecerat; docuerat quid primis in conflictibus ferendum mihi esset, quid me facere deceret, quid loqui. Demum fecerat, ut nequidem minutissima quae ad Venerem pertineant nescirem: multis has nostras voluptates commendarat, quae, per Junonem meam! alias omnes longo intervallo praegrediuntur. Igitur, parata instructaque, parem meum expectabam, non inferior animo si, inferior viribus, abiisset modo pudor.

_Octavia._ Sed cui rei id sudarium ad tuum cervical?

_Tullia._ Videbis.

_Octavia._ Nudam sane decubuisse te illa nocte cum Callia non miror, quae sciam matrem meam, noctes omnes, nudam cum patre cubare.

_Tullia._ Ardorem illum tuum noscendi quae te utique nosse multum interest, parumper sustine. Audies a me omnia, suo quaeque ordine. Ut secessit mater, et me soli sibi vidit Callias in hac Veneris area commissam, vestimenta tanta abjecit festinatione, ut mihi, priusquam exutum vestibus crederem, nudus adstiterit ad interius spondae latus. Lucebat cubiculum quasi medio die, cereis candelis hac illacque distributis. Vidi corpus egregium, candidum, succi plenum. Cum vero, pudorem similans, dejicerem oculos, vidi illi egregie etiam et magnifice pendere penem; identidem penis caput sustollebat, quasi mihi, honoris causa, minister voluptatis meae assurgeret. Mox dejicit tegumenta quae me in lecto involvebant; nam Junio mense ineunte nuptias fecimus; nudam prostituit oculis suis. Ego manu altera papillas, altera hortum meum ab eo tueri et ab luce eximere; ille manum alteram et alteram vi amovere, papillas attrectare, et sulcum expansa dextera occupare in quem mox aratrum erat immissurus. Interim omnem venustatum harum florem in unoquoque membro corporis intenta oculorum acie pererrabat; basiis oculos, os, genas, collum, papillas, ventrem crebris premebat. Dehinc medium induxit digitum meum in hortum, eo consilio (nam ipse postea non negavit in pleno complexu) ut de virginitate mea certior fieret, habiturus scilicet digito fidem, quam pilum, ut erat magnum et crassum, facere vere posse non putabat.

_Octavia._ Vide hominis malignitatem.

_Tullia._ Nec, quod ad hanc rem pertinet, differt homo ab homine. Curiosi sunt omnes aeque ac unus: tu ipsa experta es a Caviceo. Condonanda est illis, qualis qualis est, hujuscemodi suspicio. Certe castae puellae mens multo gaudio cumulatur cum videt inveniri in se incorruptum florem, ac maritum id etiam ipsum mirifice delectat, cum invenit: nam, ut verum fatear, cara virgo, quae sunt verae virgines, ut tu es, ut ego eram, virginitatis certissimam habent semper in ea parte, in qua residet, probationem. Flos ille pudoris, quem Hymenem, quem Eugium vocavere Veteres, virginem monstrat in qua se ostendit: etenim a qua abfuerit puella, ita ut percipi non possit ab ea, etiam longe abest virgo; si hominem non est passa, illi tamen fuit libido sua, procul dubio, pro homine: virgo virginitatem eripuit sibi, vim a se passa est.

_Octavia._ Fecisti ut intelligam quomodo ipsa se virgo devirginet.

_Tullia._ Adjiciam alia bene multa; sed suo ordine. Quum tam parvo aditu id mihi ostium patere sensisset Callias, ut homini hac iter probe intelligeret nondum fuisse, projecit se in lectum, me complexus, aggressus est suavissimis verbis compellare, suavissimis jocis incendere ad Venerem.

_Octavia._ Obmutueras, stipes eras, saxum eras? quae tam lepida, tam faceta, tam ingeniosa es.

_Tullia._ AEstuanti ex pectore ducta suspiria pro verbis erant; repellebam, revocabam; fugiebam, accedebam; pudor mihi restinguebat libidinem, et inflammabat:

... Irritaturque retenta, Et crescit rabies...

Sensit Callias ignescere me vel invitam. "Agedum, Tullia mea," inquit, "noli invidere felicitati meae, quae a te tota pendet, quae in te tota est. Hortum tuum amoenissimum sine, domina mea, subeam: hoc, quod in te est, Veneris et Cupidinis domicilium, aperi ipsa tu mihi. En clavim." Sic loquebatur subridens, et manum meam laevam peni admovebat; petebat apprehenderem, negabam: "Quid times?" aiebat, "si precibus meis obsequeris in gratiam meam, quae tota mea es, et quod multo satius est, quae vis esse?--Volo equidem tua esse," repono, "sed is noli foeditatibus pollui, ut digna sim laudibus tuis. Quis hic amor tuus, si me amasti, ut contamines? odio similior hic est amor tuus, quam amori. Te capiat mei misericordia, tangant animum tuum hae lacrymae."

_Octavia._ Lacrymas fundebas?

_Tullia._ Lacrymulae cadebant quaedam ex oculis:--"Etenim," inquit, "Tullia, si me amas, cum pudore hoc tuo importuno per hanc noctem facias inducias. Nuda nudo audes amplius pudicitiam tuam commendare? Deinceps magis nunquam pudica eris, quam cum ostendes nulli prorsus per te pudicitiae locum esse, in hoc geniali nostro thoro, quae tuo officio, quae voluptati meae adversetur. Nam voluptas tibi mea pro officio omnino esse debet. Omnibus praeterea sis nive frigidior velim, mihi passere salacior. Igitur, quod a te peto pro jure meo, id volo ultro citroque facias." Interim mirabilem in modum salax illi cauda creverat, et inquieta femur meum alterum verberabat.

_Octavia._ Heu, metuo tibi, contremisco ad tua vulnera.

_Tullia._ Ad ineptias abis, nugax; audi rem seriam serio, ut debes, si sapis.

_Octavia._ Ah! ah! ah!

_Tullia._ Nec plura: inserto intra femora mea femore, primum quasi cuneo injecto, sic viam toti corpori intra femina mea fecit. Ascendit in me, et pectus pectore compressit; tunc quid negem? me vehementi metu perculit novum hoc et inusitatum pondus. Ille manu altera temperans Priapi amentiam, foribus meis balistam applicuit, virginea inter cadurda Priapi caput indidit, et mox facto impetu, quasi ex alto irruens, impulit se in me magno nisu. Attamen profecit nihil, quod compactior esset munimenti agger, validissimum vallum. Prima secundave concussione, ne unguem quidem latum in castra se penetravit; ad tertiam vero quartamve, exhalato spiritu sensi Priapum defecisse, et esse resolutum. Priapi spiritus utique est semen illud, et proli et voluptati sacrum. Id reducta quasi cataracta in meum ostium pleno ore evomuit. Haec velut velitatio quaedam fuit, non justa pugna; nihilominus sensi etiam tum ad vehementes illas concussiones acrem in illa parte dolorem, ob difficultatem aditus, pilo fortiter adducto.

_Octavia._ Continuisti vocem ne erumperet in clamores?

_Tullia._ Sustuli quidem clamorem, eumque satis altum.

_Octavia._ Sed cum citius absolutum fuerit opus, quam bene institutum sentires, num clamasti ex composito?

_Tullia._ Repressi continuo vocem, continuoque desiliens Callias, alacer et ridens, secundum corpus meum projecit corpus. Sed uno femore superimposito femori meo, caudam salacem ita statuit, ut ad umbilicum fere meum pertingeret, et identidem guttatim stillans totum id spatium complueret. Tunc sudarium (nam ita jusserat mater) cepi, quod sub pulvino meo miserat; et primum Calliae mentulam detersi, dehinc hortum meum, et uterum totum quem irrigarat; ac cum detergerem Calliam, osculabatur me, ardentissime furebat, novas iras intentabat. Sed ex eo liquore, quem infuderat intra latera virginalis mei, magna pars defluxerat in lintea, notisque infecerat, quas non eluerem. Ex eo tam abundanti profluvio multa facetiarum postera luce argumenta cepit, sicut ex cruore virgineo, cujus venae per lintea tota ductae.

_Octavia._ Sed dixisti tunc non alte tibi infixum fuisse Calliae mucronem?

_Tullia._ Velis tibi altius infigi? et mihi quidem post infixus est, et ex eo vulnere vis sanguinis. Hanc enim post velitationem paululum requievit Callias. "Moriar, mea Tullia," dicebat, "ni te plus oculis amem, plus vita; nihil unquam pulchrius videri potest inter mortales. Dea es, an foemina? Quam tibi turgent ubera mediocri tumore, quam dura, quam a se apto intervallo dissita!" Ea vero manu tractabat, dein osculis impetebat papillas, ore apprehendebat, leniter mordicabat, labiis sugebat. Id me sane, ultra quam putassem, permovebat ad libidinem, aestu inflammabat, qui me totam urebat. Tunc et manum inter femina mea demittebat, digitis ludebat in lanugine pubis; mox labia cunni comprimebat, digitis dehinc diducebat, digitos intro unum post alium inserebat, totum in me Veneris oestrum ingerebat.--"Averte," dicebam, "hanc tuam incendiariam manum, secede, quid me vexas?" Ille exsultare, quod faterer me incendi. Laevam manum meam arripit:--"Veneream hanc tibi facem incendo," inquit, "quae incendium illud quod excitat, restinguat." Jubet eam facem capiam; jam audacior facta, quia cupidior, capio. Vix eam manu complecti poteram. Horrui duram, rigidam, ardentem. "Hoc," inquit, "sum diffusurus cuneo hoc ostium tuum tam compactum et angustum. Macte animo, mea Nympha, in eam spem te potiundam mater tradidit mihi: si, cum revertetur ad nos, te reciperet a me tam integram quam dedit, generum ignaviae incusaret, generum me negaret sibi, qui tibi maritus non fuissem.--Pati non potero," repono; "occides me si tam grave pilum intra corpus meum velis totum condere.--Tu te ipsa," inquit, "dux esto ad praelium, ipsa tu torque tuis manibus id pili quicquid est in scopum illecebrosum, quem ipsi Amor posuit et Venus." Rogat ne elabi sinam e manu mea: obsequor. Conscendit iterum; ego ostio meo applico quod subingrediatur auspiciis meis; e femoribus meis alterum intra quae se conjecerat, in altum tollit, manu supposita altera; pilum ostio admoveo; pulsare ille magno nisu coepit. Conquassationes forti animo, etiam vehementissimas aliquot, fero. Pilum primoribus digitis tribus, ne a recta via exerret quae in hortum ducit, contineo firmum et stabile. Mox nervosius furere coepit Callias, tantoque impetu contorsit in me pilum, ut per vim penetraverit se in uterum meum duos digitos latos.

_Octavia._ Abfuit omnis doloris sensus?

_Tullia._ Sensi difficillimum toleratu. "Me necas, Callia," aio, vociferor miserabili voce; jam non clamor, sed ejulatio fuit. Nec praeterea movebatur. Ego telum traho; subirasci ille, et increpare turpem et insolentem, ut loquebatur, licentiam. Demum restituere pilum cogor in eum locum a quo diverteram. Sed illico lacteum imbrem, dulce lenimentum vulneri quod intulerat, defluere ex eo tubo sensi in hortum meum. Resoluta est, et elanguit pars illa effraena et impotens. Datae mihi breves induciae.

_Octavia._ Imber ille in intimum hortum tuum defluxit?

_Tullia._ Haudquaquam, dulcis virgo, ne guttula quidem. Extima ora hoc solum rore inspersa est. Ubi exscendit Callias, petit ut se abstergam; mox conqueritur de me:--"Si me amares, Tullia," dicebat, "non negares, ut facis, misero, qui amore tuo ardeo, veros amoris tui fructus.--Amo te," respondeo, "et perdito amore; sed miseram quae me vis facere in hac laniena?--Nescis," subjicit, "istam corporis partem non jam esse tuam, sed pleno et indubitato jure meam? quid me prohibes rebus meis libere frui? An decet bonis instructam litteris, ut tu es, mea conjux, meae deliciae, sui muneris adeo esse negligentem? Nam tui muneris est mecum non contendere de his Veneris muneribus.--Ah! Callia," replico; "etenim, si nosces quam molestus ille sit dolor quem infligis mihi, te misereret Tulliae, si Tulliam amas.--Decorus et honestus tibi est hic dolor," subjicit; "quo acrior tibi videtur, eo honestior videberis; sed diuturnum non erit quod dolet, id vero solum erit diuturnum quod te in posterum quam maxime delectet. Demum vitio tibi vertetur, quod tantam copiam prolifici seminis intra sulcum non exceperis, quo scilicet pater fieri potui. Crimen id est, crede mihi, quo scelestius nullum: ipsa necas liberos tuos et meos antequam nati sint, animam adimis quam non habent. Scelerata est et flagitiosa impatientia tua." Ad haec ego:--"Tecum, dulcissime conjux, nolim de hac re movere controversiam; me ream fateor: ignosce, obsequentiorem habebis, feram omnem aerumnam immoto animo et corpore, ut tibi gratificer.--Nam, quae tua illa est protervia, pupula mea," inquit, "ut quae omnes in omni conditione, etiam te multo juniores quae nuptum eunt, quotidie patiuntur, effugere posse arbitreris? Liberam te nihil praestare potest ab hoc stipendio. Docta es litteris Graecis Latinisque, et te habes ac si esses e stolidarum et ineptarum numero." Tunc ego ridens:--"Dea pertunda, opem fer! quidquid jusseris me esse, ut libidini tuae anciller, constanter ero; sed video quidem me mox pertusam fore, si Pertunda aderit." Risit vehementer Callias, ita ut risum e proximo cubiculo audiret mea Pomponia; et sedato risu:--"Nunc," ait, "para te ad proximum hunc conatum; insanire in te incipit mentula mea mihi. Cum me effudero in amatum istud pectus, brachiis amplectere me, nulla res complexum tuum solvat; fac omnino quod jubeo, si me vis maritum: quod rogo, quod peto, si amantem. Quinetiam tolle quam altissime poteris crura, ita ut lepidissimi pedes admotis calcibus politissimas tibi nates exosculentur." Promitto me facturam.

_Octavia._ Et stetisti promissis?

_Tullia._ "Macte animo," inquit, "oppeterem ipse pro te lethum, et impatientia tua amori meo pugnat? Hoc in conflictu amorem mihi tuum testari, et maxime potes, et omnino debes.--Venerem mihi malim habere iratam, quam te," inquam. Interclusit mihi os osculis, et rursus alacriter conscendit. Tollo quam altissime femora, amplexor quam arctissime; tunc ad portam lanuvii admovit facem, interius diducit digitis vulvae labia, mittit intro caput, mox totis viribus incumbit in me, et in semihulcam meam corporis partem hastam impulit. Ad primos concussus infixus est mucro: sensi enim multo altius ingressum quam antea fuerat. Discerpi me credidi, in longam ejulationem erupi, et eruperunt ex oculis meis uberes lacrymae. Paulisper restitit Callias, et:--"Hanc tibi moram concedo, Tullia mea," inquit; "ecce medium fere itineris confeci spatium: vide tu ipsa." Manum meam illuc adduxit; periculum ipsa facerem, an mentiretur, monet: quod superexstabat nullo fere labore trudi posse, si faveam. Superexstabat media admodum veretri pars, sed ea crassior. Tunc vibrat linguam in os meum, et eodem temporis puncto pilum adigit in perniciem meam. Ejulo, vociferor, manant ex oculis lacrymarum rivi:--"Hei mihi!" dicebam, "me necas, tempera parumper tibi ab hoc impetu tam saevo, tam fero." Nec tamen amplexus solvebam, nec projeci femora. Aditum ingredienti hoc corporis mei situ expediebam. Ultimo tandem conatu perfecit, ut totus intra vallum meum subiret hostis, sed concussu qualem sustinueram nullum. Contremuit ad hunc impetum lectus, ita ut disjectum crederent in contiguo cubiculo. Clamorem tunc sustuli, qualem tolleret qui intra viscera hastae summum mucronem excepisset.--"Mea es," inquit, "e castissima virgine castissima mulier. Caeterum nihil quod timeas amplius habes, aperta est tibi et mihi via, qua eamus ambo ad voluptatem." His dictis subagitare coepit, nec amplius dolebat, quod quidem me provocaret ad querelas. Momento sensit libidinis aestrum adventare: "Tullia," inquit, "mox horto tuo intimo Veneream aquam irroro, osculum figo cum primum defluet." Vix dixerat, osculum dedit; ex imis me sensi praecordiis irrigari calido et copioso sanguine; sed si levem titillationem exceperis, nihil omnino in ea re fuit quo delectarer. Ille basiis crebris, subagitationibus, murmure suo testabatur mirifica se perfusum voluptate, quam in eo loco nactus erat, quo penetraverat caudam suam salacem. Opere perfecto, non tamen desiliit de equo: "Compensabo nunc jacturis meis," inquit, "hoc lucrum, Tullia mea dulcissima; quandoquidem arcem pudicitiae tuae obtineo, faciam quod victores solent." Ego ad eum:--"Quid solent victores? amabo, mi Callia, qui me victam habes in potestate; mancipium si volueris ad obsequium, liberam si volueris ad honorem.--Arcem cui eripiendae tot labores insumpsi, tantum sanguinis effudi, tam cito ac putabas non deseram tibi vacuam: volo scias me vicisse, et agnoscat imperium victricis mentulae diffractus et laniatus tibi cunnus.--Sane," aio, "laniatus non dubito quin sit, et misere laceratus, e cujus ore tam parvo fecisti antrum tam amplum; me miseram! jam me sentio porta patentiorem.--Etenim, quo minus pateres," inquit, "ego eo magis paterer." His dictis sensi intra viscera mea succrescere mentulam Calliae, quae tabe projecta flaccida et elanguida paulo ante pars minima sui esse videbatur. Jubet bono sim animo, ut bene valeam quaerit; nihil mihi quod praeterea doleat superesse respondeo. Gaudio se ob id multo capi ait, et impingit suavium.--"Sed tu, ut voluptatis meae particeps fuisti?--Nullius particeps fui," refero; "quis potuit inesse in hoc saevo conatu tuo, quis voluptatis gustus esse potuit?--Mutabis modo sermonem, Tullia, et fateberis Venere nihil esse inter mortales dulcius," subjicit; "sed et hunc etiam mihi laborem concede: ut agito ego nates deorsum, tolle sursum, et agita quam vehementissime poteris; poteris autem, si quae alia, juvenis, vegeto corpore, viridi et robusto." Nego motus, qui mihi sit tam insolens, nosse rationem; ille jubet, propellam sursum versus hunc corporis truncum: propello; jubet rem repeti violento impetu: obsequor. Quid plura? mobiliores mihi nates effecit quam ipse haberet. Ut me videt satis doctam, rogat ut ne meis lateribus parcam; concutit vehementer: resilio vehementius ego; subsultibus conquatio subigentem. Totis me viribus urgebat: ita totis ego viribus recutiebam in me ruentem. Subabam ego, cevebat ille; et crissantibus inguinibus mixti videbamur minari cubiculo ruinam: contremebat certe lectus cum tanto strepitu, ut is longe lateque exaudiretur dissipatus strepitus. "Anima, Venus mea," dicebat, "quam me felicem facis! quis me mortalium beatior? En, en, anima mea, colliquesco; advenit summa voluptas.--Sentio," inquam, "hei mihi! quid hoc est quod sentio, mi Callia?"

_Octavia._ Me enecas hoc sermone, in exspectatione tantae voluptatis ecce emorior.

_Tullia._ Compressit me arctius Callias; promovit in uterum meum ea vi caudam ardentem, ut etiam videretur velle se totum in corpus meum immergere: defluxit tunc in me deliciosus imber, et simul sentio etiam me liquescere, sed tanta et tam incredibili cum voluptate, ut nulla amplius in hoc Veneris furore habita honestatis ratione, urgerem ipsa Calliam, subsultibus crebris fatigarem, rogarem ut properaret; ita defecimus, resolutis quasi artubus, ambo eodem temporis puncto. Et puto, si Venus ipsa confligentibus agonotheta adstitisset, cui lauream concederet fuisse dubitaturam. Animam, quam in hoc cursu reciprocando pene ademerat longa pugnae contentio, vix receperamus, cum audivimus, clavi ad seram admota, portam patefieri, et simul mater et Pomponia laetae se in cubiculum proripiunt; seram post se claudunt, ne quis ingrederetur una, pessulo obdito.

_Octavia._ Non quali obdiderat fores tuas Callias, hem! hem! hem! Et mater et Pomponia de eo sibi habendo nunquid altera in alteram collitigassent? hem! hem! hem!

_Tullia._ Salsam te, quae intra paucas horas pessulo obdi fores tuas senties bilibri!

_Octavia._

Est hic, est animus pili contemptor, et illum Qui cunno bene credat emi quo tendit amorem.

Sic immutasti ipsa Virgiliana haec duo carmina. Emam, equidem, meo puro puto amorem Cavicei, et hujusmodi oblectamenta. Persequere filum narrationis tuae.

_Tullia._ Tegumentis, quae ad pedes dejecerat a principio Callias, ocius obductis, diligenter corpus operui Calliae, meumque, ne hoc visu oculi matris offenderentur: nam de Pomponia minor cura, cui tam sum nota quam tu mihi. Mater accurrit in complexum Calliae: "Mi fili, ut probe militasti? Victorem te, vociferationes Tulliae meae testificatae sunt; de tua victoria tibi gratulor et Tulliae. Si non vicisses, nupta vidua esset." Pomponia vero injectis ulnis amplexabatur me, et lacrymis irrorabat ora:--"Quam te dire habuit hic lanio!" inquiebat summissa voce. "Cum te audirem, soror, ejulantem, maledictis insectata sum inconsultam nebulonis libidinem. Ut se vero res habent?--Optime," inquam; "difficillima tandem via ad delectationem veni, quam quaerebam. Per lethi medios cruciatus ad vitae perveni plena et summa gaudia.--Mulier facta es?" subjicit. Ego vero:--"Facta sum, et cum gaudia reputo mecum, quae jam semel cepi ab virginitate caesa, miror tam nullo pretio tot bona vaenire. Diem malim deinceps absque solis luce, quam noctem absque Veneris usu.--Bene est, abunde est," inquit, "et sane his quae non fruitur puella Veneris donis, vivam puto vita non frui." Et continuo ad Calliam accurrit, eique suavium dedit, Imperatorem suum vocans, cujus sub signis Venus tam citum de virgine tam pura et tam inimica triumphum egerit, hostibus caesis Eugio, Nymphis, Hymene. Scis Pomponiam litterarum studiis esse imbutam. Mater aromatites vinum in argenteo scypho bene grandi Calliae dedit bibere.--"Hoc," inquit, "recreabit pectus tuum, et reficiet vires, fili; sed si me credis, dabis te quieti. Satis gloriae hac nocte partum habes, qui virginitatem Tulliae occisione delevisti." Me autem conditas nuces tres quas attulit edere jussit, et ad aurem insusurravit obtinerem a marito, ut per horas aliquot requiesceret; opus illius valetudini esse somnum, et ab hac palaestra quietem. Post utraque abiit; Pomponia precata est, cum valediceret Calliae, novos animos, novam alacritatem, mihi patientiam laboris et invictum robur. Interea, dum mater et Pomponia loquebantur, materque componebat lintea et tegumenta, Callias subtus, protensa adversum me manu, mammas, ventrem, totumque, in quo pugnaverat tam fortiter, Veneris campum pererrabat. Itaque restitutis momento temporis viribus, cum Pomponiam recedentem revocasset:--"Volo testis sis, ipsa tu soror," inquit, "quam dire habeam dominam meam, sororem tuam, ego nebulo," et ea inspectante adsilit in me, telumque suum immane in uteri mei ulcus impressit. Recruduerunt ad vivum vulnera quae fecerat, et acutissimo dolore puncta infremui:--"Ah! Pomponia mea, opi sis!" clamo, "advola!" Ille vero horribilibus concussionibus agitare me et lectum quatere. Ad haec Pomponia materve cachinnantes proripuerunt se foras festinae. Post aliquot succussus, eosque vehementes, evanuit dolor omnis acerrimaque successit titillatio, qualem non cogitaram. Nates motito, superequitantem Calliam imitata. Ad eum motum quem ciebam jam ultro, suavio dato gratias mihi egit, quod rem facerem sibi gratissimam. Hic cursus paulo longior fuit quam alii fuerant. Demum me semine prolui in intimo utero sensi, et simul excerni ex me nescio quid, quo dulcissima velut prurigine titillarer. Ad hoc gaudium nihil accedere posse nuntiarunt omnes mihi mei sensus, quo majus et jucundius fieret. Re patrata eduxit e concha mea fascinum jam capite summisso inglorium. Volui sudario detergere:--"Nihil opus est," inquit Callias, "aeque mihi sicca et pura est mentula, ac si in hac voluptatis palude non natasset." Protinus attrectavit manu cymbam; digitum imo medium immisit intro; siccam invenit vulvam, non temulentam. "Faveant Superi!" inquit Callias, "ex hoc congressu, procul dubio, anima mea, utero concepisti. Meum tuumque semen matrix illa tua quae mihi liberos debet, omne imbibit. Fatere, cor meum, num, quam cepisti, praetergressa tibi visa est voluptas omnem voluptatem, qua unquam sis per vitam tuam perfusa?--Fateor," inquam; "sed quod praecipue tam incredibilis mihi oblectamenti titillationem intulit, cogitatio fuit, quae me etiam sola plurimum delectare possit, abs te illam mihi venire, e tuo corpore in corpus meum illas fluere delicias." Osculatus est, et:--"Quiesce," inquit, "paululum, mea Tullia, donec excitem te ad nova praelia, et novis gaudiis impleam tibi tuam navim." Fatigatos invasit amicus sopor, tresque continuas per horas tenuit et juvit. Solutus Callias impegit mihi basia multa, nec ideo excitavit dormientem: ita me altus oppresserat sopor. Revolvit rursus operimenta ad pedes; vidit resupinam, et distractis cruribus ostentantem circum in quo jam quinquies decurrerat fervidis rotis. Miratur venustatem corporis, cerei enim nondum defecerant; et ridens tuetur cymbae compagem solutam. Tunc, incensus hoc spectaculo, irruit in me; mentulam intumescentem protrudit in sinum pudoris mei, et excitata aperui oculos.--"Bene est," inquit, "vivis, uxor; timebam ne rem haberem cum mortua, quod de Periandro narrant Corinthiorum tyranno.--Senties me vivere," repono.--"Fac sentiam, nihil unquam feceris gratius," inquit osculans.

_Octavia._ Quid fecisti ut te vivere sentiret? Sane conjectura assequor quid feceris.

_Tullia._ Quid illud est tua vero sententia?

_Octavia._ Tuo agitata es motu, quam potuisti vehementissimo?

_Tullia._ Dicis. Vibratis in aera natibus, continuo meo motu tam apte Calliae motui respondi, ut cum deorsum impelleret in meas fores pessulum, ego sursum propellerem. Ita pubes pubi, pecten pectini pugnabat ea contentione, ut si seminis ad summum capitis verticem fontem habuisset Callias, ex eo potuissem nihilominus excire.

_Octavia._ Longa fuit haec concertatio?

_Tullia._ Si tempore metiris, dodrantem; si deliciis, duo saecula.

_Octavia._ Contingant mihi saepe haec voluptatis saecula!

_Tullia._ Quibus scilicet aeternitatem suam omnia accepto ferunt saecula animantum. Intemperanti fessa agitatione, laborem diutius ferre non potui: "Victam me fateor," inquam, "sine paulisper spiritus colligam.--Dedis te, arma ponis, Tullia?" subjicit; "o te ignavam! Agedum, revoca animum.--Pacem peto," repono, "aut breves inducias. Plus viribus et artubus vales, non quidem animo, ne putes." Cum dicerem, ipse superincumbens

Intorquet summis innixus viribus hastam.

Implet foecundo rore uterum, distillat etiam mihi album virus. Voluptatem magnitudini impares ambo, alter in alterius amplexu sumus resoluti.

_Octavia._ Nihil amplius tibi pars ea, belli intestini sedes, indoluit? Quaero curiosius: nam, ut spe Veneris uror, sic doloris metu aegra sum. Pendeo

Spemque metumque inter...

_Tullia._ Apage, inepta, nihil aerumnae prae gaudiis.

_Octavia._ Credam jam tibi, puto, et mihi ardentissime cunnus prurit.

_Tullia._ Scalpere interim potes. Scalpam ego, quid vetat?

_Octavia._ Narrationibus tuis incendisti me totam. Ah! ah! quid agis? Me in furorem rapis; abstrahe adulterum digitum, amabo, soror. Quid tibi praeterea a Callia usque ad lucem?

_Tullia._ Tandem stupidissimo somno correptus est per duas continuas horas; haudquaquam ego obdormiscere, cum maxime vellem, potui. Ardebant etiam nunc cerei, venit in mentem aperiendae, quae in hortum respiciebat, fenestrae. Surrexi nuda, aperui, nec Callias suscitatus est a somno. Restinxi cereos, et cum me mittendae urinae desiderium premeret, captam in manibus matulam subjicio rimae meae. Dilabens lotium ussit me acri dolore, ut vix ferre possem. Cum misissem suspirium, somnum Calliae abstulit gementis vox: vidit, nec movit, defixit in me oculorum aciem, nec somno esse solutum percepi.

_Octavia._ Rem mirabilem refers; aegre tibi lotium missum est?

_Tullia._ Ita me diviserat Callias, ut fissa latum ad minus digitum rima interiori, qua ad summum bonum itur, protritis discerptisque floris mei foliis, calyculoque disrupto in quo mea latebat virginitas, crudeles intus lacerationes superessent. Itaque acerba erat haec aerumna, quam urina lacerae vulvae inurebat, ac si tu vulneri, quod tibi ferro forte inflixeris, sal aceto dilutum infundas. Effluebat ex intervallo, non continuo fluxu fugiebat urina. Cum modo sustinerem deciduae impetum, modo laxarem, inopinam his verbis aggressus est Callias: "Etiamnum dolet, mea Tullia?" Ego matulam subito deposui pudore offusa.--"Putabam te dormire," aio, "cor meum; ignosce imprudentiae meae et impudentiae; pudet re turpi offendisse oculos tuos. Quid! me vidisti hac cum matula colloquentem?--Vocas rem turpem," inquit, "quae cum necessaria sit, turpis esse non potest." Denique me in lectum misi, postquam sudario exsiccassem pudenda suspensa manu. Intra ulnas totam, intraque femora sua suscepit Callias. Mox oscula ori impressit, nates altera, alteraque manu leniter verberabat. Rogavit ego hortarer ipsa, admota manu, mentulam ad novam pugnam; illud sibi praestarem officium: nec negavi. Intumuit illico intra manum meam, et ridens Callias accensam mentulam rigidamque in umbilicum meum iterum atque iterum torsit: "Quid tu," inquam, "vis etiam, qui tam saevus es, per medium ventrem adacta hasta viam tibi aperire ad libidinem? Vis tam sim pertusa quam Danaidum urcei?" Risit ad dictum Callias, et supposita manu femur meum sinistrum semisupinae, ut eram, in latus suum dextrum sustulit. "Nunc te volo inire nova figura," inquit, "semisupinam, et in latus recumbentem." Mentulam ad ostium applicuit horti mei, et impetu infixit. Cum tota non subiret: "Rudis es," ait, "ad haec opera, Tullia mea; patere te doceri." Respondeo a nullo potuisse melius hanc me artem edoceri, pergeret, me docilem habituram discipulam. Jubet pubem pubi conjungerem, mihi cunnus oscularetur proximum mentulae caput, sic aditum fore facilem ad intima, modo altissime femur, quod ejus lateri superjeceram, tollerem. Obsequuta sum, et uno concussu immersit totam in vulvam meam, et usque coleos, mentulam.

_Octavia._ Nec demum dolebat?

_Tullia._ Confricatio frequens sensum omnem doloris obtudit. Voluit scrotum sibi molliter tenerem; adhibuit testibus meam manum molliter, et primoribus digitis utrumque compressi, et illico vivida vis seminis exsiliit in sentinam navis meae, mihique per libidinem effluvium movit; utrique capta de utroque voluptas summa. Jam ad multam lucem, in his lusibus, processeramus, et promiserat mater visuram nos summo mane; dum serimus varios sermones, dum miscemus oscula, dum inguina fovemus inguinibus, vox pervenit ad nos accedentis. "Veniat quantumlibet!" inquit Callias, "non faciet tamen quin amplexibus tuis exsaturem libidinem meam. Est constitutum mihi, voluptas mea, veredum hunc tuum" (cunnum ostendebat) "septem decursionibus subigere. Sex peregi: superest septima, quae me ad satietatem ferat." Ut sensit matrem foribus proximam, conscendit rursus, et cum insereret serae clavim: "Et ego," inquit, "hanc meam clavim mitto in seram tuam." Subagitare coepit et mobiles mihi nates optare. Interea ingressa mater, contremere miratur lectum; ego verbis perstrepere, et suspiriis prae pudore.--"Quid est quod video, nata?" inquit, "nox tibi tota non suffecit, nec tibi, Callia, ad fruendam Tulliam?--Ignosce, mater," respondeo, "malim mortem, quam me visam a te in tanta turpitudine.--Felicitati Tulliae meae allaboro in ipsa Tullia," subjicit Callias. Immanius concutiebat; tunc mater:--"Obsequere marito tuo, nata, nec te utique obsequii pudeat, quod officii pars est maxima nuptae; abeo mox reversura: interim alacres explete alter alterius cupiditatem." Egressa matre, Callias jubet subsultus objicere concussibus suis rapidos et frequentes. Jactitare nates coepi, sursumque deorsumque ferri, ut facturus impetu impressionem abscedebat, ut faciens irruebat. Laudabat animos, mirabatur mobilitatem: "At ego volo," inquam, "laudes in te meum amorem, qui me his commotionibus, quas imperas, dehonestat. Laudes obsequium etiam ad turpia. At vero; ecce, mi Callia! mihi ecce defluunt libidine venae omnes; urge opus!" Ille ardentius operam mihi navare:

Itque reditque viam toties...

Sed, ut si esset exhaustus in eo humoris fons, ex ejus nihil manabat tubo. Osculans et vellicans excitabat, ut properanti adessem, et cursu, quam possem velocissimo, deferrem ad optatam Venerem. Ego subsilio, crebrisve subsultibus cieo Cupidineum imbrem in impluvium meum, et longo post me intervallo pervenit ad metas. Postquam in amplexu meo artus fessos recreavit, exsurrexit e lecto, servisque vocatis induit vestes, et basio dato veniam petiit ignaviae suae. Sic loquebatur: "Condones mihi," inquit, "enervatam hanc mollitiem, qui tam pauca itinera percurri in tam pulchro stadio." Haec cum diceret, reversa est mater, meaque cum matre Sole gratior apparuit Pomponia oculis meis, altera oculorum meorum lux. Jusculi infusis plurimis ovorum vitellis scutellam, illa et illa adferebant. Mater Calliae, Pomponia mihi obtulit; ego hausi hilare. Negabat Callias se egere; exsorbuit tamen. Postea mater jussit requiescerem: "Nam scio," inquit, "te tantum itineris hac nocte confecisse, ut periculum sit ne in morbum incidas, corpus tuum delicatum ni diligenter cures.--Septem omnino milliaria percurrimus," adjicit Callias; "fessam esse plurimum verisimile est, quae me toto itinere vexit summa celeritate.--De his postea loquemur," refert Pomponia; "tu interim quiete et somno refice fatigata membra nocturno labore."

_Octavia._ Video, soror, in ea narratione, picturam omnium quae jam virginali meo, puto, imminent. Sed si bene praesagit animus, quam tu tulisti, feram molestiora: majores etiam, quam cepisti, capiam voluptates. Nam inferius illud gurgustiolum minori mihi, quam patebat tibi, hiatu patet: eo mihi molestior vis inferenda; at protensiori tres digitos mentula, quam Calliae sit, rem aget Caviceus: et eo mihi dulciores Veneris fructus, quanto altius in penetralia Veneris Venerem inferet.

_Tullia._ Nihil ultra tibi optare debeam ad perfectam felicitatem, soror mea, quam ut faveat tibi Venus aeque ac mihi. Nunc e lecto surgamus, dulcis virgo; cras surges tam pulchra foemina, quam es hodie pulchra virgo: te puto ad eam pugnam, quae tibi depugnanda est, satis comparatam.

_Octavia._ Sum; ita me Venus amet! Imo volo constantiam commendari meam: sine fletu, sine clamore, deliberato animo omnia feram.

_Tullia._ Cave istud feceris, corculum: graviter ipse ferret Caviceus si tam constanter ferres; silentium tibi tuum probro verteretur; marito non solet parva fieri laudis accessio, dum virgo vim patitur, ex clamoribus, ex fletibus oppressae. Dicunt esse eos ejulatus virginitatis, dum conciditur, pereuntis vocem. Quae ex eo consequantur opiniones, tecum ipsa vide.

_Octavia._ Recte mones.

Colloquium Quintum

Libidines

----

T_ullia._ Nulla mihi dies gratior unquam fuit, quam haec nox erit.

_Octavia._ Libero sermone confabulabimur. Complectar te, cognata, in cujus quidem amplexibus omnes mei solent sensus et cogitationes gratissime conquiescere.

_Tullia._ At vero, in tuis, puto, complexibus non ita quievit Caviceus. Sed enim in eo, quem innumeris tuis illecebris excitasti, rapido motu, utrique quies et voluptatis cumulus summus.

_Octavia._ Quae praesagieras gaudia, inveni; ad eam delectationem nullo opere perveni, quae omnium utique superat rerum pretium, quae mortales inserit immortalibus.

_Tullia._ Nihil vero, occlusis cubiculi nostri foribus, quominus jucundo, quem aures jam dudum expetunt, cibo pascar, impedit.

_Octavia._ Intelligo, cognata: vis quam pollicita sum, me narrationem aggredi.

_Tullia._ Scilicet, quid dulcius mihi queat accidere, quam participem fieri voluptatum, quibus ingurgitata es? Nam sermone hoc tuo partem infundes in animum meum, quae nihil e cumulo tuo detrahat.

_Octavia._ Vellem etiam ita et in corpus tuum fundi per me posse Cupidineos illos fluctus, qui cymbam meam ad veri boni portum per hos quindecim dies detulere; et ex animo loquor.

_Tullia._ Quam altum, quam crassum infixit in navim tuam malum ad eam navigationem Caviceus! Quam impar tibi visa est navis tam parva arbori tam immensae!

_Octavia._ Rides sane: convenit belle mihi cum Caviceo. Quod perfregit mihi vallum, victori ademit victoriam: ecce exhaustis fugit viribus. Cum jam languidiorem vidit parens mea, id dedit consilii ut ad patruum iret; praetexit itineri officium, sed, verum ut fatear, cognata, jam fractae vires vera causa fuere, nec me latet. Haec, quae mensis unius erit, reparabit virium robur, absentia: prudens profecto consilium.

_Tullia._ Quid hoc est? tam tenera, tam delicata, ad primos non periisti Cavicei concussus? Quid audio? Quae tam cito talem peregeris, jam facta es athleta. O victricem et laureatam concham!

_Octavia._ Abi, improba manus, quae procaci tactu adulteras novam nuptam.

_Tullia._ Patere, inepta. Quid times hoc in meo lecto, quem libidine et incendio imples? Ea cereos illos qui lucent extingui nolui mente, ut omnem pulchritudinis tuae florem delibem oculis.

_Octavia._ Sed nunquid amoris nuptialis legi cedere lex debet amicitiae? Si patior ultro quae olim a te pathica sum pati solita, nunquid Caviceo fecero injuriam?

_Tullia._ Ah! ah! ah! quid amplius objeceris mihi?

_Octavia._ Quid hi sibi cachinni?

_Tullia._ Novum antrum hausit rimulam illam tuam, in qua sedebat virginitas. Quam immane patet! Quid objicies deinceps mihi?

_Octavia._ Nihil habeo, mea Tullia, quod objecisse tibi, aut velim, aut debeam.

_Tullia._ Aperi femina.

_Octavia._ Obsequor.

_Tullia._ Quam differt haec mulieris pars a virginis parte! Ecce divisa cadurda: o hiatum! manum etiam inducere possim.

_Octavia._ Eh! eh! eh! moves me nimis ad libidinem, remitti me sentio, ni cesses. Vis in manu tua fiam adultera, quae mori malim, quam in vetito hominis amplexu pollui?

_Tullia._ Postea videbimus. Sed nunc agam quod ago. Quis hominum complere possit hanc fossam, unum praeter Caviceum? Longe laxior es non solum quam ego, sed imo quam mulieri conveniens sit, ut homini conveniat non portentoso. Sum ego stricta prae te, quae tandiu homines passa sum, quae tot sum effusa sub congressibus, e cujus cymba partus invectus est in vitae portum. Timeo, cognata, ne quae hunc in modum discissa es, omnibus praeterea hominibus inutilis facta sis ad Venerem. Quod pumilio una in navi regia, si naviget solus, id in te fuerit alterius hominis mentula.

_Octavia._ Nihil mea interest, me modo suis semper voluptatibus habeat commodam Caviceus, et, ut nudiustertius loquebaris, ejus probe machaera conveniat in vaginam meam. Hoc sibi usuique suo perfodit stadium, non aliis. Quod mirere, cum me ultimum compressit, tam arcte intro aiebat sibi vinciri mentulam, ac si manibus premerem, et ita hoc compressu exsugi, ut prae voluptate se diceret emori.

_Tullia._ Tu vero quid?

_Octavia._ Ego spissis basiis animos dabam, et molli crispantium clunium motitatione opi eram ad metam eunti.

_Tullia._ Sed quam cupio, instituis a calce narrationem: hanc volo a capite ordiaris. Scio te hos per dies probe dolatam, si ex felicissimis alia fuit unquam. Sed nunc omnia minutissima vel momenta, ab hora qua nupsisti ad hanc usque diem, curioso refer sermone, pupula mea.

_Octavia._ Faciam tibi satis: pruriginosa descriptione per aures in animum tuum stillabo voluptates, quas in corpus meum depluit Hymenaeus.

Tuo de lecto nondum surrexeram, et jam consanguinei, cognati et affines Cavicei mei ad Lares nostros convenerant. Meministi? Ut ingressae sumus paternam domum, venit obviam Caviceus alacri ore, laetisque et micantibus oculis utrique impegit osculum, et ad me renidens:--"Ades, mea aurora," inquit, "ades, mea felicitas. Noluit ad vos irem mater, hae dedissent mihi poenas nates" (demissa manu verberabat), "castigassem pigritiam. Scis te mihi esse Solem, non pro Sole; illucescas modo mihi, suum coelo non invideam Solem." Sub haec salutantium nos turba circumvenit, mox dotales conscriptae sunt tabulae, et solemnia nuptiarum, ex more, peracta, et juris formulis, ut loquebantur: nihil ut superesset ad nuptiarum sacra, nisi victima.

_Tullia._ Victimam appellas virginitatem tuam, sine cujus jucunda et laeta utrique occisione nuptiarum sacra nec sacra sunt.

_Octavia._ His actis Caviceus egoque, domi, solutis concionibus, relicti sumus. Coepit ipse rogare sua esse vellem; respondeo me equidem maxime velle, quae jam mea non essem. Fervidissimis basiis labia onerabat, urgebat, ignescebat, ignem per viscera mea inferebat. In eo tota eram, jam apud me non eram. Ancilla una atque altera comites datae lateri meo haerebant, avertebant autem oculos retro ut pudicas decebat. Tunc Caviceus: "Jube exeant hae ancillae," inquit, "anima mea, spes mea; hoc nuptiarum nostrarum festo die, quid tibi mihique cum illis?--Absit in eam me impudentiam cadere!" repono, "quid de me judicares? quid mater, quid domesticorum familia?" Praeclusit novis suaviis os dicenti, ac demum sensi vibrari in me arma virilia. Sed ecce revertitur ad nos eodem temporis puncto mater: "Ut habes uxorem hanc tuam, Cavici?" inquit, "ut amas?--Efflictim," ait, "et perdite amo; nihil amori meo adjicere ipse ne quidem Amor possit, quo ardentior fiat. Sed per Deos Deasque omnes nuptiarum Praesides et Antistites! permitte me, mater, virum esse, et quae vis ut habeam uxorem tam elegantem, tam pulchram, permitte me virum esse.--Adde," subjicit mater, "et tam teneram. Te cura tangat teneritudinis ejus, nam quam impar sit pugnae quae mox alterum alteri committet, annos vix quindecim nata, reputa, fili, cum animo tuo." Dehinc morae impatiens Caviceus:--"Mei te misereat, mater," inquit, "absumi me sentio caeco incendio, quod sola exstinguere possit uxor mea uxoria medicina. Da mihi nunc fruendam; si negas, furaris mihi quod meum est; sis mei mihi boni liberalis." Subrisit illa:--"Sed enimvero," inquit, "isti libidinis tuae impetus intempestivi sunt, non praestabiles affectus. Ad noctem differ, quod dilatum gratius fiet. Mora dulcescunt amoris fructus, ut reliqua meliorum tempestatum dona. Quam intempestivae sint hae preces, mi fili, ipse videris; vellem sane indulgere posse quod petis: nec hora, nec locus huic rei apta sunt. Non morabor voluptatem tuam, sed ad noctem usque moderare tibi.--Ah! mater," reponit Caviceus, "miserere generi tui, sane Octavia ipsa non negat vulneri mederi quod impressit cordi.--Audin, tu?" inquit conversa ad me mater, "vis mederi huic morbo? vis ipsa esse medicina?"

_Tullia._ Quidni velles? nimirum sapis.

_Octavia._ Offusus est mihi rubore vultus, qui pro sermone fuit; obmutui.--"Taces, nata?" inquit, "nam et consentis. Secede igitur tantisper, est quod tua refert maritum tuum monere; ingredere in id cubiculum interius." Secessi passus duos tresve, et arrectis auribus in eo tota fui eorum quae dicturi essent, ne quid me fugeret. Tunc mater ad Caviceum: "Nec tempus nec locum nuptiis faciendis apta esse dixi, fili, haud ipse negaveris: mox enim ex affinibus nostris, qui nobiscum accubituri sunt ad prandium, advenient; lecti in hoc cubiculo nulli. Nihilo tamen minus ecce tibi trado Octaviam, sed ea lege ut libidini semel tuae pareat, hoc temporis momento. Proxima nocte frueris ejus amplexibus ad satietatem. Verum hac hora novi te et operam et oleum perditurum, cum non sit ubi eam commodo ad Venerem corporis situ loces. Demum parce aetati tuae puellae, nam dicunt esse te aequo membrosiorem et equo. Taurum paulo post, quantus ille sit, facile feret si sensim sine sensu assuefieri velis oneri, nec primo conatu disrumpi. Vi minus quam arte juvabit ramum illum tuum ejus in hortum adigi et inseri." Haec ridens: dehinc me vocat, et adhinnientem mihi videbar audire Caviceum.--"Tua non es, nata," inquit, "mariti es, petiit sibi per momenta aliquot te tradi. Quam in omnem vitam cessit Hymen, nec ego nec tu negare possumus. Precibus acquievi, quae tibi pro lege sunt. At volo semel tantum ejus obsequaris libidini: cum perfeceris, eripe te foras; si secus feceris, iratam me habebis." Promitto facturam:--"Verum," inquit, "verte te in omnes quos voluerit concumbendi modos, ac maxime cave ne per culpam tuam tubi maritalis imber dispereat tibi. Ita te adsilienti praebe, ut qua te via petet, tuum in uterum decidat. Vide faxis, nata." His dictis osculata me ad Caviceum duxit, et una inclusit.--"Hoc proximo in cubiculo," inquit, "exspecto, Cavici, dum iter illud peregeris, ad quod te admittit Octavia in ipsa Octavia." Secessit misso cachinno, sed momento reversa:--"Oblita eram," inquit, "quod maxime factum oportuit..." Sed jam me sedere jusserat Caviceus in sella parieti affixa. Sub pedibus ad haec divaricatis, elatisque femoribus, sellas supposuerat. Nuda eram ad umbilicum, ipseque arma virilia eduxerat. Ut vidit mater:--"Ingeniosa res est amor," inquit; "quam accommodus hic situs ad Venerem!" Fugit retro Caviceus mentula minitante; respexit mater:--"O monstrum!" inquit, "sed forti esto animo, nata. Bene erit, si bona uti volueris opera tua." Exscenderam e sella, meque ad honestatem composueram.--"Nolo," inquit mater, "ex collisione vestium tuarum, quid hoc mane de te sit factum, convivae nostri conjiciant." Resolvit vestem, relictoque mihi in ima corporis mei antica posticaque parte interiori indusio: "Nunc," inquit, "sed memor jussi mei, admitte virum tuum." Iterum impressit osculum mihi, et aperto itidem mihi sinu:--"Quid condis papillas has tuas sororiantes? nunquid merentur Cavicei oculos et oscula?" Et ad Caviceum conversa:--"Ecce," ait, "aperta est arena tibi, Cavici; adesto, athleta fortissime." Post abiit. Laetus festinusque accurrit Caviceus, mihi indusium tollit, manumque procacem parti meae admovet; dehinc sedere jubet, ut sedebam, utroque ponit sub pede sellam, ita ut cruribus altius sublatis, horti porta ad speratos impetus obversa pateret tota. Dexteram tamen subtus nates insinuavit, paulo magis admovit me ad se.--"Nunc vero porrigis, hera mea," inquit, "quod me ad veram ducat felicitatis metam." Laeva sustinebat hastae pondus; tunc procubuit in me.

_Tullia._ Agedum, quid tu interea?

_Octavia._ Nec negabam, nec ultro dabam. Alterum stupidae foret, petulantis alterum. Applicuit arietem foribus meis; in rimam priorem, cujus labra diducebat digitis, inseruit mutonis caput. Hic vero haesit, nec ultra quidquam conatus est:--"Octavia mea dulcissima," inquit, "complectere me, dextrum femur tuum subleva, et in lumbos meos mitte.--Non intelligo quid velis," inquam, "quid moliris? te mei pietas capiat!" Sub haec femur ipse meum subdita manu superinjicit in lumbos suos, situ quo voluerat. Demum adigit in Venereum scopum mentulam, et principio quidem impellit levi concussione, mox fortiori, ac postremum eo nisu, ut summum mihi non dubitarem imminere periculum. Rigida ea erat ac si cornea; igitur, cum minima loci capacitas negaret ingressum, et in intima viam quaereret sibi, et faceret, caligas demisit in pedes, et nudus, ut nuda eram, cominus verberare coepit vehementer valli mei crepidinem. Tanta vi ruebat, et cuneo illo diffindebat me, ut lacerari me exclamarem. Paululum requievit ab opere:--"Sile, amabo, corculum," inquit, "ita haec res agitur: obdura immota." Iterum subter clunes manum misit, promovitque ad se, quae videbar in fugam converti. Nec mora: crebris concussibus ita me fatigavit, ut fere animo deficerem. Rapido post impetu hastam impulit, summusque mucro haesit in summo ulcere; clamorem tollo, quem audivit mater; festina accurrit.--"Heus tu, Cavici," inquit, "oblitus es pollicitum esse mihi hanc tuam palaestram, quam indulsi tibi, ludum fore, non pugnam?" Cum haec loqueretur, in sudorem defluxit Venereum Caviceus. Sensi me imbre fervido irrigari; at, ut primum colliquescebat, eo rapidius agebat se, et humor ille viscidus favebat conatui, ut qui contum oleo liniat. Me igitur duos tresve digitos perfodit, eamque seminis copiam plenis laticibus fudit, ut intra viscera mea penetraret, pubemque mihi postea complueret.

_Tullia._ Tu interea eras

...fatui puella cunni?

nihil movebaris, nec similiter resoluta es?

_Octavia._ Fatebor, mea Tullia, tunc primum percepi quid sit Venus. Nec omnino tamen exploratas habui omnes harum voluptatum dulcedines. Cum jam deficeret Caviceus, incessit me quasi micturientis pruriens libido; tum et ipsa retro clunes tollo, et illico sensi magna cum voluptate excerni ex me nescio quid, quod mirabiliter me ea in parte demulcebat. Conniventes mihi oculi, crebri anhelitus, vultus mihi ignescere, totum corpus dilabi. "Ah! ah! ah! deficio, Cavici," exclamo, "siste fugientem animam, desiste ab hac re, quae tam jucunde enecat!--Euge, Octavia," inquit, "huic voluptati omnes spiritus adverte, ejice fortiter ex te, quod titillat tam suaviter sensus." Interea nervum, qui jam elanguebat, demisso intra crura mea capite, sustulit laeva manu, et iterum intrusit in ostium meum. Hic demum tactus novos in his locis ignes excitavit. Copiosa ex me titillantis fluit liquoris pluvia, ut mictus potius videretur quam ejectio seminis e locis. Hoc si temporis momento parata fuissent ad pugnam Cavicei arma, per Venerem! gaudio et voluptate ebria irritassem ultro in me ipsa ego. Tam cito curriculum illud a Caviceo piguit esse confectum in stadii mei ora, nec in ipso stadio.

_Tullia._ Ita belle, ita ad vivum rem depingis, ut me, etiam si sim silicernium, movere possis. Osculare me. Vis Lampridium? Sed non vis. Rapis me in furorem; quid velim, quid nolim, nescio.

_Octavia._ Quid tibi enim mihique cum Lampridio? Quid vis me velle? quid nolle vis?

_Tullia._ Insanio, perdix mea, turturilla mea... Eh! eh! mihi tuam manum commoda.

_Octavia._ Do propriam, non commodo. Quid postea?

_Tullia._ Mea mitte intra femina; expansa vola Veneris aggerem occupa, prehende belli intestini sedem, immitte digitum; mihi vero sis pro marito. Insili in me, subige, subagita. Pulchre omnia!

_Octavia._ Etenim si tibi essem quod Caviceus mihi! Sed quid umbra ad corpus? Ut admoves pubem pubi! ut committis cunnum cunno! ut haeret pectus pectori!

_Tullia._ Diffluo, diffluo... O Lampridi!.. Octavia!... Ah! ah!

_Octavia._ O te libidinosam! Tibi rivus manat e lumbis, e quo vix puellulus Amor enatare possit.

_Tullia._ Permitte tantisper requiescere ab hac rabie, nam Veneris profluvium rabies est. Sedata tandem haec est mihi tempestas, reddita membris malacia. Redi ad Caviceum, quem in pugnatione arcis tuae reliquisti sudore fluentem.

_Octavia._ Pergam dicere. Verum de Lampridio quid cogitabas? Quid dicebas, aestu furens impotenti? Cur potius non invocabas ad opem operisque partem Calliam tuum, quem amas, qui te deperit?

_Tullia._ Scies: communicabo tecum secretissimas meas cogitationes, lusus, delicias, gaudia. In partem bonorum vocabo te, omnia inter nos dividentur. Memineris somnii, quo qualis vitae tuae cursus in conjugio futurus sit, praesagire debuisti.

_Octavia._ Dividere et dividi, tu me docuisti verbum esse in rebus Venereis salacissimi sensus: et vis inter nos omnia dividi? avertat omen Venus!

_Tullia._ Te insulsam! divideris mecum, ego tecum, divisorem habebimus probum; omnia sic inter nos bona, quasi judicio Veneris Erciscundae, nostra dividentur. O lusus, o risus, o illecebrosas procacitates! Sed quid obtrectas, nugatrix? Sequere narrationis tuae filum.

_Octavia._ Gerrae, gerrae! Scilicet,